Juf (1)
Ik ben een van de velen die beweert Proust te hebben gelezen zonder hem te hebben gelezen. Uiteraard heb ik het wel geprobeerd, maar ik werd kriegel van die jongen die vele bladzijden lang in zijn bed lag te wachten op een kusje van zijn moeder. Ik herinner me overigens niet ooit een kusje van mijn moeder te hebben gekregen, maar dit terzijde. Weliswaar viel mijn mond open bij elke briljante zin (ongeveer één per bladzijde) die Proust uit zijn pen toverde. Om mijn gebrek aan Proust-bagage te compenseren, heb ik ooit wat quasi-wetenschappelijke kost over deze grote schrijver tot me genomen. Bijvoorbeeld dat hij, volledig onafhankelijk van Freud, tot dezelfde inzichten kwam als die Weense geilaard. Proust leerde mensen in typen te onderscheiden, wat de Chinezen al duizenden jaren eerder deden, maar die wijsheden zijn slechts aan een bijzonder klein deel der Europeanen besteed, onder wie je dan zeker geen literatuurwetenschappers of westerse filosofen moet zoeken. Nou was ik laatst, na mijn winterdepressie, bij mijn mondhygiëniste op bezoek. De vrouw is juffig, tanig, heeft een ouderwetse kostschooluitstraling en draagt ook nog een sterke bril. Ik ben niet het type dat op mensen in machtsposities valt. Ik val wel op bepaalde typen, maar weet nog niet precies waarom. Vandaag viel mij echter in dat de herinnering hierbij een belangrijke rol moet spelen. Ik herinnerde me namelijk opeens een vakantievriendinnetje van toen ik 16 was. Ze heette Christie. Mijn mondhygiëniste lijkt op Christie. Maar waarom viel ik nou op Christie?
