De kou heeft me naar boven gejaagd, naar de slaapkamer van mijn zoon, waar het aangenaam warm is. Dit is de enige kamer in huis waar de sfeer goed is. Het kan ook zo zijn dat ik alleen nog maar kan schrijven in een kamer die niet van mij is. Komt veel voor onder schrijvers. Ik heb collega’s die alleen maar kunnen schrijven wanneer ze in het buitenland zitten. Helaas komen ze vrijwel alleen met reisliteratuur, waar ik een grondige hekel aan heb. Ik haat televisie, maar nu ik hier zit, heb ik hem aan. Het toeval wil dat de heldin uit de een of andere in het Duits nagesynchroniseerde Franse speelfilm naar Lapland gaat om er gedurende de middernachtzon bij te komen van verdrietige ervaringen. De coïncidentie ligt hierin, dat ik de hele dag al aan het boek Nooit meer slapen van W.F. Hermans heb moeten denken, dat ook in Lapland speelt. Ik hou niet van dat zogenaamde meesterwerk. Ik herinner me, als ik het juist heb, wél een verwijzing in het boek naar de echtelijke keuze van de schrijver. Trouwen met een donkere vrouw doe je om niet met een kopie van je moeder te trouwen. Bijkans een bewuste anti-Oedipus daad. Ik zou dat bespottelijk kunnen noemen, maar alleen wanneer ik wist waarom ik op bepaalde types val, zoals juffen. Naomi is pas dertien, misschien veertien. Ze is dus geen juf. Maar wat is zij dan? Een pop? Is er enige overeenkomst tussen een juf en een pop?