Konijnen
De weergoden staan ons zowaar een avondje toe voor een rondje door de duinen. Elise, Rolf en ik zijn alle uit het Chinese jaar van het Konijn, uit een hout- dan wel een metaaljaar. Elise rijdt op een mountainbike, is het geen schande Rolf? Die probeert haar uit door hard de oliebollenberg op te sjezen. Elise komt uit Limburg en countert hem moeiteloos. Ze is er voor flora en fauna der Wassenaarse duinen, toch fietst Rolf haar de genietgrens over. Hij verspilt zijn eigen krachten voor Noordwijk en slaat af bij de pomp. Ik haat die korte route door die Wassenaarse villawijk, 30 kilometer fietsen is niks, maar Rolf en Elise genieten van de spookhuizen waarin geen hond lijkt te wonen. Bij een verraderlijk kuitenbijtertje rijdt Elise stoer van ons weg. Rolf gunt haar de eer niet en jaagt achter haar aan. Een boomlange renner flitst me aanstellerig voorbij op jacht naar de ontsnapte konijnen. Wat een mooie benen heb ik eigenlijk. Verderop is een stadsfietstempo ingezet. Rolf leert me dat vossen niet groter zijn dan de breedte van mijn fietsstuur. Zonder staart, beaamt Elise. Kijk! Een klein tam zwart konijn in de berm! Rolf trekt droog de conclusie dat hardvochtige ouders het konijn van zoonlief op vakantie hebben gestuurd. Ik meldt het gedumpte konijn aan bij twee luie duinwachters in een Jeep. Er is eten genoeg, zeggen ze, de vos is zijn enige vijand. Maar we gaan wel even een kijkje nemen, zeggen ze me meewarig toe. Die zullen verderop wel lol maken over dat sentimenteel stadssoftie op die racefiets. Het leven is hard.
Haagsche Courant, woensdag 10 juli 2002
