Laatste poging Kenzaburo Oë te lezen
Hoe meer je leest, hoe kieskeuriger je wordt. Nee, dat is een foute stelling. Op het Centraal Station zwierf ooit een vrouw rond die al driemaal de hele Openbare Bibliotheek had uitgelezen. Leesverslaafden hebben geen smaak, zo lang ze een boek in handen hebben is alles best. Goed: hoe meer je van literatuur afweet, hoe kieskeuriger je wordt. En als je ook nog zelf schrijft, dan word je net zo pietepeuterig als iemand die de geserveerde soep op haren inspecteert eer hij haar tot zich neemt. Je zoekt je leesvoer bij voorkeur in hogere regionen en daar zitten dan van die Nobelprijswinnaars bij. Niet dat ik die lui bewust zoek, ze worden gewoon veelvuldig vertaald dus je komt ze eerder tegen dan, zeg, iemand als Alejo Carpentier. Nou heb ik van Kenzaburo Oë (Nobelprijs voor literatuur in 1994) een paar boeken staan, maar nooit kreeg ik er één uit. Beter gezegd: nooit kreeg ik er één mijn strot door. Die schrijver is zo afschuwelijk fysiek, zijn woorden zijn bijna zo misselijkmakend als scènes uit smakeloze Amerikaanse speelfilms waarin bijvoorbeeld iemand met een kettingzaag aan stukken gaat. Nou zal Kenzaburo Oë ongetwijfeld nobeler bedoelingen hebben gehad dan zo’n Hollywood-regisseurtje, zijn proza is aan mij niet besteed, ik leg hem maar voorgoed weg. Hugo Claus is overigens bevriend met hem. Kan ik me wel iets bij voorstellen. Ook al zo’n fysieke schrijver. Geen van beiden is suggestief, tenzij je intertekstualiteit als zodanig wilt beschouwen. Soms denk ik dat er per lezer uiteindelijk maar een paar schrijvers overblijven die er echt toe doen. Zoals in je persoonlijke liefdesgeschiedenis.
