Ik heb zojuist een kort verhaal afgerond en per e-mail aan een tijdschrift gestuurd dat waarschijnlijk zijn laatste jaargang beleeft. Het verhaal telt 507 woorden, dat is 5 + 0 + 7 = 12 = 1 + 2 = 3. Ja, ik liet me even gaan voor ik de laatste hand legde aan het verhaal. Met Google Earth spoorde ik via het internet mijn vorige flat op. Ik zag het huis, de ligging, zo perfect voor een kluizenaar, en vroeg me af waarom ik daar in hemelsnaam ben weggegaan. Redelozer kan ik nauwelijks zijn, immers toen ik er woonde wilde ik er weg, altijd maar weg. Jaar in en uit speurde ik advertenties af om er weg te kunnen. En nu ga ik zitten zeuren dat het er zo fijn was. Zoals toen ik dáár woonde, alles zo fijn was geweest op een plek waar ik eerder woonde, een kindertehuis of all places. Ik lijk mijn moeder wel, die kon ook zo zeuren, mijn vreselijke moeder, die een hoofdrol speelt in het verhaal dat ik zojuist heb gepost. De vrouw spoelt de pasgeboren caviaatjes van haar kinderen door de wc terwijl zij op school zitten. Ik heb de data genoteerd waarop ik aan het verhaal werkte: zondag 19 november 2000; maandag 26 maart 2001; dinsdag 9 november 2004; woensdag 19 juli 2006. Vier dagen dus, waarschijnlijk slechts enkele uren, maar wel over een periode van zes jaar. Deze manier van werken was ooit exemplarisch voor mij. Dáár, in die flat.