Medicijnenpolitiek
Aangezien ik geen verstand heb van marktwerking, politiek en boekhouden, is het mij niet helemaal duidelijk waarom zorgverzekeraars door de een of andere minister worden aangemoedigd vooral goedkope medicijnen voor te schrijven. Zo geschiedde het dat op zekere dag ik in plaats van Lipitor (een cholesterolremmend medicijn) Tahor meekreeg van mijn apotheker. Die werkte inderdaad beter. En hoe! De slagen in mijn haren namen de vorm aan van snijtouw, inclusief de vochtigheidsarmoe. De jeuk op mijn schedel was niet van de lucht en voor het eerst in mijn leven begon ik me met zoiets bespottelijks als het kiezen van de juiste shampoo bezig te houden. Een veelzijdige weblogger mailde me dat een kennis van haar Crestor door de strot was geduwd als alternatief voor Lipitor, dat kennelijk op de lijst der dure medicijnen terechtgekomen is. Die kennis ontdekte dat dit medicijn voor mensen met Aziatische genen een dubbel risico vormde met oog op bepaalde bijwerkingen. Mijn cardioloog, een Hindostaan, vond dat wat gênant klinken, hoewel hij het niet ontkende. Nuchter wees hij op het verschil in stoffen waarmee het ene of andere tablet wordt gefabriceerd. Bij mijn apotheek ruilde ik de Tahor om voor Lipitor. De bijwerkingen verminderden al na enkele dagen. Ik slik deze zooi overigens niet omdat mijn cholesterolgehalte niet in orde is of ook maar ooit was, maar louter uit voorzorg. Ik denk dat dat een grotere besparing oplevert dan dat stompzinnige boekhouden van een minister die zichzelf stellig van de beste medicijnen voorziet die maar voorhanden zijn.
