Mijn naam is Meneer B. en Mercurius wandelt momenteel door mijn achtste huis. De astrologen van astro.nl grijpen elke transit aan om je te vertellen wat je wel en niet moet doen. Het achtste huis symboliseert onder meer seksualiteit en de dood. Mercurius is de planeet van het verstand. Dus is mij verteld dat ik niet zo over de vergankelijkheid en verloren vrienden moet piekeren. Ik moet in het hier en nu leven. Het is bijna vijftien jaar geleden dat Christina alvleesklierkanker kreeg en amper de tijd kreeg zich op haar dood voor te bereiden. Ze was mijn levensgezellin geweest, ik had haar verlaten omdat ik als kluizenaar wilde schrijven. Ze ontmoette een man, kreeg een kind, werd zwanger van een tweede en moest die nog ter wereld brengen toen ze al doodziek was. De hel. Ik haalde alternatieve medicijnen bij een aurahealer. Ik geloof dat Christina die lachend in de vuilnisbak mieterde zodra ik weer weg was. Ik moest de afgelopen dagen veel aan haar denken, ik wist niet waarom. Vanavond zette ik na een dutje op de bank de televisie aan en viel midden in een show van David Letterman. Deze grappige talkshowpresentator vertelde het publiek dat hij ooit een stand up comedian had ontslagen en eigenlijk nooit heeft begrepen waarom hij dat nou had gedaan. Als een soort goedmaker nodigde hij de moeder uit van de stand up comedian, die ongeveer tegelijk met Christina was gestorven, aan dezelfde vorm van kanker, ook vroeg in de dertig. David Letterman vertoonde een door hem afgekeurde opname van de stand up comedian. Die was zo goed, dat het hem nog meer speet dat hij hem had gedumpt. Zo hebben ze het nooit uit mijn hoofd kunnen praten dat Christina nog zou hebben geleefd als ik niet van haar was weggegaan.
Alfred Birney
de schrijver, zijn boeken + fingerpicking tabs
Schuld en Onschuld
Men. B., Ik ben een student, (op St. Andrews Uni. in Schotland), op bezoek bij familie in Velp en onlangs brak ik mijn been tijdens een val van mijn paard. Als gevolg moest ik mijn terugkeer naar Britain uitstellen. Met meer tijd beschikbaar en veel gedwongen onbeweeglijk te blijven zitten, nam ik mijn laptop op mijn schoot en ging surfen op het Internet. Zo doe ik ook gedeeltelijk onderzoek voor mijn Phd, (Cocaine and Opium dreams in the world of Sherlock Holmes, and other connections to Poe, Collins and Gaboriau in the work of Arthur Conan Doyle).
Een paar dagen terug ontdekte ik in een boekenkast een boek van U: ‘Onschuld van een Vis’. Een paar clicks bracht mij naar Uw website.
Gisterenavond kon ik de slaap niet vatten en zocht wederom amusement en interesse op het Net. IK kwam op Uw laatste blog-Mercurius transiterend door het achste huis-en werd me meteen de melancholieke en angstige toon en lading gewaar.
Men. B., ik ken Uw persoonlijke omstandigheden niet dus het is mij niet duidelijk of de feiten van Uw relaas waar, gedeeltelijk waar of fictie zijn. Maar waarom zou U dergelijke dingen verzinnen? En daarbij een andere observatie: wat U vertelt is zo persoonlijk en prive en zo pijnlijk om te lezen, is er iets ‘cathargies’ aan, (ik zou niet weten welk ander woord te gebruiken dan dit uit het Grieks afkomstig begrip), U er in het publiek over uit te spreken? Wat brengt mensen ertoe tegenwoordig hun leven tot in het intiemste detail te bespreken of tentoon te stellen.
Ongezonder, kunnen we zeggen, om het allemaal binnen te houden. Zelfs Marcellus’ Emans moordenaar voelde zich gedreven zijn misdaad te bekennen.
Maar waarom wordt deze route nu bijna verkozen boven het praten met een vriend of geliefde. Het lijkt wel of vertroosting en begrip, van de ene mens tegen de ander minder worden geacht.
Het bekennen van tekortschieten en schuld, van wat voor aard ook, en vooral ook kwelling om die schuld in het openbaar, lijkt een doel op zichzelf geworden te zijn.
Uw levensgezellin Christina, zou wel of niet nog in leven zijn, als U haar niet verlaten had. Dat weet U niet. Wij weten niets van haar, alleen dat ze stierf aan een vreselijke ziekte en op de koop toe nog een kind moest baren toen ze al bijna op sterven lag. Wij weten niets van haar af, of ze U van Uw werk afhield, of ze U inspireerde of steunde of niet.
Wij kennen de verhalen, van de schilder Johannes Vermeer, wiens grote en groeiende schaar kinderen, geleidelijk aan zijn toevlucht en zijn hulpmiddelen sloopte, tot hij op een kwade dag, wederom in grote geldnood, de moed verloor en zonder duidelijke redenen plotseling stief. Ted Hughes, Doris Lessing, Percy Shelley, om maar een paar te noemen, verlieten vrouw, echtgenoot, en gezin, met tragische gevolgen. Philip Larkin noemde dit fenomeen, waar de creatieve mens zich voelt verdrinken in de allerdaagse wereld van familie en huishouden ‘the pram in the hall’.
Creatief volk-dat staat in de annalen, hebben vaak huis, gezin, gezondheid, het geluk van anderen opgeofferd om intiemer en heviger omgang te zoeken met de Muze. Wat vaak wordt vergeten is dat zij op hun beurt eerst werden opgeofferd, soms zelfs gemarteld door hun ideeen, passie, zelfs visioenen.
En succes of niet, in de regel gebruikt de samenleving al haar verdedigingsmiddelen tegen ‘de gevaarlijke uitstraling van kunst’.
Dank voor uw reactie. Eigenlijk geeft u zelf al antwoord op vragen die u aan de orde stelt, onderstreept door goed gekozen feiten uit de levens van grote kunstenaars.