Vannacht het boek uitgelezen dat ik bespreken moet. Gelukkig is het een geweldig boek, dus ik kan gewoon een geweldige recensie gaan schrijven, de schrijver kan zich geweldig voelen, de boekhandelaar ook, kortom we kunnen het allemaal geweldig vinden, wat natuurlijk geweldig is. Morgen is de deadline. De eindredacteuren willen mijn recensie namelijk nog even lezen voor het naar de persklaarmaker gaat op maandagmorgen. Maar ik heb mijn redacteur gemaild dat ik buikgriep heb, me kortom niet bijzonder geweldig voel, en zij heeft me meer speling gegeven. Die speling neem ik op mijn beurt weer wat letterlijk, ik speel namelijk met de gedachte om mijn eigen deadline op de maandagmorgen te leggen, ongeacht of ik beter ben (deze buikgriep duurt naar verluidt niet lang). Op die manier omzeil ik het gepruts en gepriegel in mijn tekst, want zo zijn ze: al is een tekst nog zo goed, redacteuren lijden sowieso al aan een interpunctieneurose, een woordvolgordesyndroom en diverse dictatoriale neigingen die zich op vele manieren kunnen uiten, zeg van het volslagen negeren van jou als scribent tot aan geheime lunches met kaviaar en buitengewone wijn om je in te palmen voor de een of andere guerrilla tegen een zekere hoofdredacteur, uitgever of wat zich nog meer aan maffioos volk op de achtergrond van de nieuwsmakerij beweegt. Ik hoop dat u mij volgen kunt. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik mezelf namelijk niet meer volgen kan, wat wellicht te wijten is aan een lichte temperatuurstijging die ik dan nu maar even te lijf zal gaan met een of ander goedje uit de geneesmiddelenindustrie, waar het, zoals u weet, in politiek opzicht al weinig beter is gesteld dan in the twilight zone waar ik zo-even op doelde.