Nachtzuster
Tot twee weken na mijn ontslag ben ik voor dag en dauw ‘s morgens wakker geworden met het idee dat ik nog in het ziekenhuis lag. Het regiem van het ziekenhuis heeft mijn tijdklok flink verzet. Soms neem ik een klassieke siësta. Dat is niet erg, het wordt zelfs geadviseerd. Maar gisteren gaf ik me over aan een dutje na het avondeten. Rondom tien was ik als vanouds weer klaarwakker. De aansluipende nacht maakte me nerveus. Mijn polsslag was 60, maar ik kan mijn bloeddruk onmogelijk meten. Ik moet niet schromen te bellen, ze hebben liever loos alarm dan dat ik alsnog dit leven de rug toekeer. Misschien miste ik de nachtzuster. Net als F. van den Bosch in De man in de blauwe kamerjas had ook ik een favoriet. De zijne was een jaar of achttien, een jonge vrouw die zich Indonesisch noemde, al kwam haar vader uit Friesland en haar moeder van Menado. Ze heette Renske, ik vond haar terug in mijn bloemlezing Oost-Indische inkt uit 1998. F. van den Bosch, schrijver voor de connaisseur, piekert lang over de charme van zuster Renske. Ik deed dat ook over mijn favoriete nachtzuster, die ongeveer tweemaal zo oud was als zuster Renske. Ze was een full time nachtzuster, ervaren, alert en zeer geruisloos, al was ze Hollands. Ze radieerde eenzaamheid, was waarschijnlijk dagschuw, net als ik, en liep met aldoor licht verslagen hoofd door de gang. Alsof ze naar iets zocht dat ze ooit had verloren. Ergens, maar niet daar.
