Nar (1)
Iemand sprak me aan bij de kassa in een supermarkt. Ze wilde weten of ik degene was die ze dacht voor zich te hebben. Ik knikte kortaf en vroeg wie zij was. Toen ze zich bekend maakte, zag ik het meisje van 40 jaar terug in haar gezicht. Het einde van de lopende band, waar mensen veelal gestresst hun boodschappen in plastic tassen frommelen, is geen prettige plek om bij te praten. Ze gaf me haar kaartje, een mooi kaartje; het is tamelijk knap om nu nog met een opvallend smaakvol kaartje te komen. Nar handelde intussen in lingerie. Ik geef niets om lingerie, wel vind ik het boeiend om van iemand te horen hoe er wordt gehandeld in lingerie. Ik had geen kaartje bij me, die dingen zijn op, ik roep meestal: kijk maar op Google, wat waarschijnlijk arrogant en ongeïnteresseerd overkomt. Maar ik haat winkelen, bestellen, de stad in moeten, en eigenlijk haat ik ook wel kaartjes. Ik heb een la vol kaartjes en overweeg om ze maar met Oud en Nieuw op de brandstapel te gooien. Wat moet ik nou met die obligate kaartjes van politici, radiomakers, kunsthandelaren, mensenrechtenactivisten, uitgevers en ga zo maar door, als ik er de gezichten niet bij zie? Maar Nar, dat is wat anders. Ze was ooit een van de drie schoonheden uit de meisjesvleugel van kindertehuis Nieuw-Voordorp in Voorschoten. Een heldin in onze ogen, een onverbeterlijke wilde meid in de dossiers van de kinderbescherming. Hoe was het haar die jaren vergaan?
