Mijn favoriete correctiepen was hoognodig aan vervanging toe en ik besloot de fiets te nemen naar een winkelstraat waar in elk geval een speciaalzaak te vinden zou zijn. Ik verdwaalde aanvankelijk, heb een blind spot voor de winkelstraat in kwestie, die voornamelijk wordt bezocht door parvenu’s. Tijdens het fietsen werd ik gehinderd door de Angio-Seal, het blijkt te vroeg voor me, ik zal een week wachten met een volgende poging. Bovendien kreeg ik last van lichte kramp links van de borststreek en moest ik een dosis Nitrolingual onder mijn tong sprayen, wat hielp. In de zonnige winkelstraat liep ik een jiujitsu-leraar tegen het lijf, die ik ken van de sportschool. Het was amusant om een poosje met hem te staan praten, een 40-plusser die smachtend naar verlichting de ene na de andere cursus volgt dan wel geeft, pas vader is geworden en het niet laten kan elke representatieve vrouw na te staren. De leraar verdenkt mij ervan verlicht te zijn en komt daar aldoor op terug wanneer we elkaar treffen. Gelukkig zijn onze dialogen altijd geestig, vol scherts en opwekkend. Hij had even tevoren een notitieboekje gekocht, uitgevoerd in Zen-stijl en duwde dat in mijn binnenzak. Het is een mooi boekje, waar ik handpalmverhalen in de geest van Kawabata in zou kunnen schrijven. De pen die ik later kocht was de laatste in zijn soort, gevuld met groene inkt. De fabriek is namelijk met een ‘nieuwe lijn’ op de markt gekomen. Ook Zen is, zo te zien, een lijn tegenwoordig.