Ik heb even de naam Geert Wilders in mijn searchbox getikt. Ik was namelijk nieuwsgierig of ik ooit de naam van deze man in een column heb genoemd. Jawel hoor, nota bene in de allerlaatste column die ik voor de Haagsche Courant schreef, een slordige vier jaar geleden. Veel bijzonders is het niet, ik drijf alleen een beetje de spot met hem, zoals ik met elke politicus de spot dreef, onder de voorwaarde dat ze leuk genoeg waren om te becollumniëren (dit is een, voor zover ik weet, nieuw en door mij verzonnen werkwoord). In die tijd was Geert Wilders the coming man na Pim Fortuyn en Janmaat, van wie bij nader inzien de laatste nog een doetje was vergeleken met de Nieuwe Nationalisten, om ze zo maar eens te noemen. Thans is Limbo Geert Wilders invloedrijker dan de oppositie, als je al van zoiets spreken kunt sinds het dimmen van die Rode Tomaat uit Brabant, want in tijden van crisis mort het volk en hijst men de nationale vlag.

Politici zijn in de eerste plaats amusement, vandaar dat de massamedia leven van en met politici, artiesten en reclamemakers. Nou kijk ik nauwelijks televisie, maar YouTube geeft sommige televisie-uitzendingen die je hebt gemist een tweede leven. Zoals Hard Talk met Geert Wilders van de BBC. Ik kwam erop via de website van Vrij Nederland. Dit is het adres. Getoond wordt een interview van drie jaar terug met Geert Wilders. VN plaatst twee delen op de site en vergeet het derde deel. Ben je geïnteresseerd in pure Engelse interviewtechniek, dan moet je beslist gaan kijken. Eerst filmpje numero 1, daarna 2 en dan zoeken in de thumbnails naar numero 3. Numero 3 is het leukst, maar kan natuurlijk niet op zichzelf staan.

Onze herontdekte schrijver Jo Otten – nauwelijks een Nederlander, veeleer een Europeaan – zou zich hebben doodgeschaamd voor zijn landgenoot. Nou zie ik er zelf niet Nederlands uit, en mijn naam is ook nog Angelsaksisch, maar je zal toch maar blank zijn en ergens in het buitenland moeten zeggen dat je uit Nederland komt. Als je pech hebt, dan moet je heel veel uitleggen. De tijden zijn voorbij waarin je de namen van Johan Cruyff en Vincent van Gogh als mantra’s in den vreemde kon laten schallen, wilde je ergens voorrang krijgen.