Ik had geloof ik beter op oudejaarsdag mijn racefiets schoon kunnen maken, gisteren dus. Chinezen maken namelijk op oudejaarsdag hun huis schoon. Wat ze op nieuwjaarsdag doen kun je wel raden. Ze zullen ongetwijfeld heel veel eten van de niangao, de nieuwjaarscake. De kids die ik gisteren achter aan de processie zag – ze stonden zo’n beetje in conclaaf over de verder te volgen procedure – vond ik nogal fors uitgevallen. Meisjes en jongens van rond de 20, en dan al van die enorme babi-konten en -smoeltjes. Ik zou ze eerder op de racefiets zetten dan naar de kung fu-schuur sturen achter het een of andere vieze restaurant. Een jaartje flink fietsen en ze kunnen op de catwalk. Ik heb nog nooit een Chinees op een racefiets gezien, maar ik moet zeggen dat mijn rennersjaren ver achter me liggen. De fiets die ik vandaag schoon maakte, is uit 1991. Italiaans stalen frame met Campagnolo onderdelen, daar rijdt geen hond meer op. Het merk is van de vader van Ivan Basso, die ooit een goede sprinter was. Ik kocht de fiets van het geld van een literaire prijs, ik denk dat ie nu slechts 100 euro oplevert. Vijf jaar terug heb ik er nog 500 kilometer op gereden, maar ben toen aan vechtkunst gaan doen. Vechtkunst en wielrennen gaan niet samen. Ziet u Lance Armstrong al van zijn fiets klimmen en een kata uitvoeren? Dat is zoiets als Marilyn Monroe op gummilaarzen de ploem-ploem-jenka zien dansen. Vergeef me dit anachronisme. Ik ben overigens nog niet klaar met het schoonmaken van mijn fiets. De waarheid wil dat dat ding zo smerig was, dat ik er vandaag alleen de stofzuiger overheen heb gehaald. Ik heb me in moeten houden. Anders zou ik, volgens de Chinezen, mijn geluk hebben weggepoetst. Morgen ga ik mijn geluk oppoetsen.