Nieuwjaarsrondje
Na een solitaire oudejaarsavond was ik wat vroeger naar bed gegaan om op tijd te kunnen zijn als toeschouwer van de 39e nieuwjaarsduik in Scheveningen (als grap begonnen in 1965). Maar er was ruzie op straat, mensen werden emotioneel en schreeuwden elkaar allerlei verwensingen naar het hoofd. Opgestaan, appelflap gegeten, een slaappil met een blikje cola naar binnen gespoeld. Halfelf werd ik wakker, maar het regende als een godsgericht. Ik heb me lekker omgedraaid en sliep een gat in de dag. De zon scheen toen ik op mijn fiets stapte, ik zag veel joggers en renners, veel lachende gezichten. Een stroom van bezoekers verliet juist het Huis van Bewaring toen ik er langs fietste, het fietspad in de duinen werd ingepikt door automobilisten die ook alle asfalt claimen wanneer ze wandelen. Ik sloeg linksaf richting boulevard en kreeg de wind vol van voren. Mijn hartslag bleef rustig, ik denk dat ik in het voorjaar wel op de racefiets kan. In mijn klim omhoog op de Scheveningse Slag werd ik door een windvlaag bijna van mijn fiets gerukt. Ik liep het laatste stuk omhoog. De zee was wild. Het enige dat herinnerde aan de nieuwjaarsduik waren een enorme tent en touringcars uit diverse landen. Eén kitesurfer waagde zich op zee. Fietsend over de boulevard met de zon en de wind op mijn snoet prevelde ik mijn eigen mantra op de beat van Thug Mansion van 2PAC: cycling for peace in my heart, cycling for peace in my heart, cycling for peace…
