Nooit weerom
De klok wees precies 12.00 uur aan toen ik uit bed sprong. Dat is twee uur vroeger dan normaal, maar ik moet mijn ritme aanpassen om tenminste een hele middag daglicht te krijgen. Er zijn mensen die tweemaal zo veel nodig hebben, maar voor mij is dit voldoende om een winterdip te ontlopen. Ik voelde me niet fit genoeg voor een rondje Watertoren en fietste naar de stad om sokken te kopen. Ooit had de HEMA 100 procent katoen sokken, maar die tijden zijn voorbij. De Bijenkorf biedt 100 procent katoen sokken aan van Boss. Die zijn heel duur en de boord scheurt al na een paar wasbeurten. Ik had geen zin de stad verder af te zoeken en fietste naar het Hertenkamp, vanwaar ik koers zette richting zee. Ik fietste heel lang achter een jongen aan en zag aan zijn houding dat voor hem school noch thuis vrolijke plaatsen waren om te vertoeven. Het weer was zacht, de wind viel mee, toch kwam ik stuk te zitten op de boulevard vanwege die twee uur minder slaap. Ik dook een visrestaurantje in voor een broodje haring. De Scheveningsche Courant meldde dat afgelopen zaterdag de laatste boten van de Norfolkline waren vertrokken. Het speciaal eromheen georganiseerde rouwfeest is volkomen aan mij voorbijgegaan. Den Haag raakt veel kwijt in korte tijd: de Haagsche Courant, het North Sea Jazz Festival en nu de Norfolkline. Ik zal nooit meer de scheepshoorn over de slapende stad horen galmen, terwijl ik in stilte zit te schrijven.
