Oase in de storm
Pablo Picasso verdeelde vrouwen in twee soorten: godinnen en vloermatjes. Zijn beroemd aforisme over vrouwen wordt tegenwoordig als bijzonder seksistisch ervaren en berucht aldus. Als ik zeg dat hij ongelijk had en dat vrouwen zijn te verdelen in heksen en nimfijnen, zal dat ook wel onder de noemer seksistisch vallen. Wie mij kent weet dat ik een meer dan bijzonder genuanceerde geest ben. Maar ik heb zo mijn dagen van disnuance. Mijn zoon van 12, amper hersteld van een verkoudheid, werd door zijn moeder de heks het huis uitgejaagd, waardoor mijn middag ietwat anders verliep dan ik had verwacht. Ik moest naar buiten om al die dingen te doen die ik had verzaakt, om goed voor de jongen te kunnen zorgen. De storm, afgelopen nacht opgestoken, was nog niet uitgewoed en bracht me uit mijn evenwicht. Ik moest achterstevoren de straat langs de kade oversteken om niet naar de stoep teruggeblazen te worden. Toen ik mij bij de abri omdraaide, keek een levensgrote jonge vrouw in minimaal ondergoed mij warm aan. Ze was geen heks, geen nimfijn, maar een model. Iets om naar te kijken, niet om aan te raken of ook maar naar te verlangen. Perfecte ontmoeting. Het beeld van haar warme lijf bleef me vergezellen op mijn tocht door storm en regen. Vrouwen kunnen bijzonder warm en mooi zijn op een doek of een affiche. Heksen juist in levenden lijve. Je moet niet proberen vrouwen te leren kennen of begrijpen. Je moet van ze houden. Doe ik dat?
