Onveranderlijk
Ik refereerde eens aan een Maleis citaat in De Zondvloed van Jeroen Brouwers: Denk niet terug aan wie je kwijt bent. Die is toch heel iemand anders nu… De Franstalige Belgische schrijver Jean-Philippe Toussaint drukte zich in een van zijn eerste boeken grappiger uit. Als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn het oude vrienden. Zoiets. Hij staat niet in mijn boekenkast, ik kan het niet nagaan. Ik zou niet weten of Toussaint ook oude vriendinnen bedoelde, maar het zal wel. Wie verlangt er naar een jeugdliefde van 40 jaar terug? Geen hond toch? Voer voor romans, dat wel, ik stopte dit motief nog in mijn laatste roman, wat alweer zes jaar geleden is. De persoon die model stond, kwam me vanavond oppikken voor een babbel in een café. Ze zoekt namelijk een weg naar een uitgever. We zagen elkaar al eens eerder terug, in 2004. Het lot had ons uit elkaar gedreven in 1964. Die veertig jaren zijn te bespottelijk voor woorden, maar dat doet er niet toe. Dat we elkaar terugvonden via het internet doet er ook niet toe en evenmin of het ooit nog wat zal worden tussen ons. Wat er toe doet is dat zij dezelfde is als toen. In belegen Nederlands gezegd: de verwelkte bloem van nu bestond reeds in de knop die ik destijds als twaalfjarige zo liefhad Maar zijn de mensen nou zo onveranderlijk omdat het leven zo onveranderlijk is, of is het leven zo onveranderlijk omdat de mensen zo onveranderlijk zijn?
