Toen ik langs het Huis van Bewaring fietste – dat heet nu anders maar ik vergeet die bespottelijke naam steeds weer – moest ik denken aan Misty Roses van Tim Hardin. Het nummer is enig in zijn soort in het rijtje liedjes dat de folkzanger achterliet voor hij zich het graf in zoop en snoof. Het nummer kreeg een bossa nova beat mee, Tim Hardin zal het wel in een romantische bui hebben geschreven. Ik dacht aan het nummer toen de Watertoren mistig opdoemde terwijl ik langs een rijtje nieuwbouwvilla’s fietste. Ik vroeg me af wat er nou eigenlijk zo romantisch is aan mistige rozen. Je ziet ze op ansichtkaarten, grammofoonplatenhoezen en misschien ook wel in reclamefolders die in bulkverpakking je brievenbus verstoppen. Ik denk dat een mistige roos alleen te pruimen is wanneer je lekker op een bank in zo’n villa zit bij een behaaglijke kamertemperatuur. Glas warme wijn erbij en zo. Woon je in een villa tegenover het Huis van Bewaring, dan lijkt mij de achtertuin geschikter voor een rozenstruik. Tijdstip van de mist ligt tegen de avond, maar dan moet je wel een kok in huis hebben, anders heb je geen tijd om lekker tegen je minnares aan te hangen om zo te genieten van die mistige rozen. Niks voor een arme schrijver natuurlijk, dit allemaal. De krant tussen mijn borst en jack volstaat nog maar net bij die waterige oostenwind. Wandelaars bij een mistige zee. Wat zouden ze zingen? How can we hang on to a dream?