Op straat (1)
Mijn literair agente mailde me of ik onderhand niet moet overwegen pillen te slikken tegen mijn depressie. Dit naar aanleiding van mijn afwezigheid op sinterklaasavond, toen ze warme wijn met me had willen drinken. Ik haat sinterklaas. Warme wijn gaat nog wel, maar een vrouw van je lijf houden staat gelijk aan werken en ik houd helemaal niet van werken. Ik heb haar niet teruggemaild. Ik weet wat me te doen staat. Vroeger opstaan en in de avond geen hazenslaapjes nemen op de bank. Gisteren was ik al om één uur op, speciaal voor mijn zoon, die op zijn beurt net in slaap was gevallen. Ik ging naar buiten. De zon scheen. Ik voelde me goed, keek zelfs naar de vrouwen. De mode schrijft korte jasjes voor, geloof ik, je ziet werkelijk fraaie onderlijven door die broeken heen schijnen. Maar wanneer gaan ze weer eens rokken dragen, die vrouwen? Mijn zoon moest voor het donker naar zijn moeder terug omdat hij morgen zeer vroeg op moet voor snowboardles. Ik zwaaide hem uit en dook de hoofdstraat in om kleine boodschappen te doen. Naomi. Ja. Ze stond daar in de schemer, half onder een luifel, een kleine hond naast zich. Ze had me al zien aankomen en sloeg haar ogen neer. ‘Hey Naomi!’ zei ik in het voorbijgaan. Ze sloeg haar open op en zei hallo. Mooi stemgeluid. Ze was kleiner van stuk dan in mijn herinnering. Met opgebonden haar op een grote fiets ziet ze er trotser uit.
