Pieken en dalen
De top-3 der domste vragen die ik gesteld heb gekregen over mijn hartinfarct: 1. hoe komt dat? 2. had je dat niet kunnen vermijden? 3. wat voel je dan? Die laatste vraag stelde ikzelf ook ooit aan een vriend van me. Aanvankelijk probeerde hij onder woorden te brengen wat je zo ongeveer voelt, later is hij ermee opgehouden. Hij zei voortaan: als je het krijgt, dan weet je het. Ja, het is net zo lastig als een maagd of knaapje uit te leggen wat een orgasme is. Nou is een hartinfarct op zich zo erg nog niet: je wordt misselijk, een unheimisch gevoel komt over je, dan komt de pijn, je vermoedt iets, je gelooft het niet, maar als de krampen zo hevig worden dat je er bijna onder bezwijkt, dan moet je eraan geloven. De ambulance is snel in Nederland. De ziekenhuizen zijn wat trager: mismanagement en bezuinigingen. Maar het vervolg op een infarct is niet te overzien. Langzaam begint het tot mij door te dringen wat voor verwoestend effect het op je leven kan hebben, in elk geval de eerste zes maanden na de schok. Afspraken maken heeft geen zin, de gesteldheid van je lichaam is te zeer onderhevig aan pieken en dalen. Vandaag had ik een dip die me driemaal terug naar bed joeg. Een onschuldige wandeling met mijn zoon langs een buurtbraderie was een uitputtingsslag. Maar onderneem je niets, dan wen je helemaal nergens meer aan. Een weblog bijhouden is een zegen. Het lijkt net schrijven.
