Ik weet niet wat het lot is van de in Amsterdam aangetroffen zwarte weduwe, waarover mijn vriendin uit W. mij gisteren mailde. De dood van een Australische megatelevisiester, beroemd vanwege de halsbrekende capriolen die hij uithaalde met voornamelijk krokodillen en slangen, heeft een pijlstaartroggenhaat doen verspreiden over Australië. Ik kende de ‘krokodillenjager’ van zapsessies tijdens griep of verkoudheid, wanneer ik de dagen zoekbreng achter zoiets achterlijks als een televisie. Een vrolijke, grappige man, bezeten van spelen met dieren. Eerder spelen dan observeren, een belangrijk onderscheid met biologen. Toen ik hem eens bezig zag met zeeslangen, wist ik dat hij de grenzen opzocht. Op het land was de man te ervaren en te behendig om te worden gepakt, maar eenmaal in het water is elk mens kansloos. Zijn dood kwam uiteindelijk niet van een slangenbeet maar van een steek van een pijlstaartrog. De krokodillenjager had een poosje boven de vis gezwommen, die waarschijnlijk nerveus was geworden en daarom zijn met giftige weerhaken bezette staart omhoog stak, recht in het hart van de man die misschien liever dier dan mens was geweest. Een bijzonder fraaie dood, dacht ik. Toch treurde de wereld van televisiekijkers. Dat kan ik nog wel begrijpen. Maar dat inmiddels zes pijlstaartroggen dood zijn aangetroffen met afgesneden staarten door wraakzuchtige lieden is lastiger te begrijpen. Kennelijk stellen deze mensen het gedrag van dieren en mensen op één lijn. In dat licht is het mogelijk dat de machtige pijlstaart diepe gevoelens van seksuele jaloezie bij de wraakzuchtige wezens heeft opgewekt.