De scheepshoorn die ik acht jaar lang ’s nachts over de stad heb horen loeien, deed me altijd denken aan een boek van Yukio Mishima met de, in vertaling, nogal harkerige titel: Een zeeman door de zee verstoten. Ik heb het in een pocketuitvoering in de serie Moderne Classics van Meulenhoff. Deze wc-papieruitgave is uit 1987 en heel mooi lelijk. Het was in de tijd dat de Bezige Bij met goedkope witte pockets kwam en ongewild een wedstrijd entameerde tussen uitgeverijen wie de lelijkste goedkope pockets kon produceren. Lelijkheid verkocht erg goed indertijd. Ik zou Meulenhoff als winnaar tippen, al staat er wel meer lelijks in mijn boekenkast. De vertaling lijkt beroerd, althans het Nederlands deugt niet overal, maar dat neem je op de koop toe als je geen Japans kunt lezen. Ik kocht en las de pocket in 1991 en herinner me voornamelijk die scheepshoorn. Maar wie was het die steeds weer door die hoorn werd geroepen? Waarschijnlijk die zeeman, maar het kan ook die jongen zijn geweest, van wie ik me herinner dat hij zijn moeder bespiedde door een geheim gaatje in de deur. Ik herinner me ook nog dat door die jongen, of door de clan waarvan hij lid was, de zeeman uiteindelijk de dood vond. Het is het enige boek van Mishima dat ik ooit uit wist te lezen. Ik geloof dat ik hem te fysiek vond en daarom liever Kawabata las. Ik ga dit boek wel herlezen. Vanwege die scheepshoorn. Die wil ik weer horen.