Selectie
Vet zijn de kapitalen waarin wordt gekopt dat een bekend politicus een half jaar terug een hartaanval had. Dat is nieuw oud nieuws. De man is ongeveer van mijn leeftijd en kreeg zijn tik ongeveer tegelijk met mij. Merkwaardig is dat vrijwel niemand er iets van heeft gemerkt. Volgens hem begon de aanval om 6 uur in de ochtend. Hij kroop terug in bed maar om 7 uur begon het weer. Vier uur later was hij gedotterd. Het bericht is verder tamelijk vaag, hij kon kennelijk vrij snel weer naar huis, terwijl ik bijna drie weken moest wachten op een vervolgbehandeling, die helemaal niet kwam vanwege animositeit tussen het ziekenhuis van opname en van behandeling. Dat de politicus onwel was geworden en ogenblikkelijk dotteren gewenst was, hoeft niet in twijfel te worden getrokken. Maar ik had al een jaar eerder alarm geslagen met, zeg, iets vergelijkbaars als de politicus, en de ambulance had mij niet meegenomen. Een jaar later kon de cardioloog de behandeling niet afmaken, er was namelijk nog een spoedgeval onderweg. Omdat ik inmiddels buiten levensgevaar was, kwam ik van lieverlede op de wachtlijst terecht. Zeven maanden leven als een oude man, die na elke kleine inspanning in slaap valt. Als bekend politicus was ik ongetwijfeld meteen volledig onder handen genomen en had ik het net als die politicus als een akkefietje kunnen afdoen. Want dat deed hij. Bang om voor patiënt te worden versleten. Bang om zijn aantrekking op de kiezer te verliezen. Want zo ligt het.
