SMS-bombardement
Ik werd gistermorgen gewekt door een sms-bombardement, maar ik sliep direct weer in. Later hoorde ik van mijn zoon dat hij naar beneden was geslopen en mijn mobieltje in mijn la had gestopt, zodat ik door kon slapen. Ondanks het lekkere weer, zeldzaam deze zomer, sliep ik zo lang mogelijk uit. Eenmaal wakker herinnerde ik me één eerder sms-bombardement. Dat kwam van een vriendin, die de oorzaak nooit heeft kunnen ophelderen. Tijdens het ontbijt vermeldde het display een totaal van 48 sms-jes. Ditmaal kwamen ze van een journalist, wiens mobieltje vaker abusievelijk met het mijne flirt. Wonderlijk dat het totaal van het vorige sms-bombardement ook 48 was, als ik het me goed herinner. Nou kan ik me voorstellen dat een mobieltje per ongeluk begint te bellen in iemand broekzak of handtas, ik ben al zo vaak de klos geweest met mijn voornaam bovenaan de lijsten. Maar hoe een mobieltje keer op keer een leeg sms-je verstuurt is mij een raadsel. De politie heeft het geheim in elk geval, zij bombardeert namelijk gestolen mobieltjes (en doet op die manier lustig mee aan de opwarming van de aarde), zodat de dief het gestolen goed niet gebruiken kan. Ik heb alle sms-jes stuk voor stuk handmatig moeten wissen. Er bestaat nog geen functietoets tegen sms-bombardementen. Telefoonaanbieders zijn immoreel, zij hebben geen belang bij een afname van volstrekt overbodig elektronisch verkeer. Het is afschuwelijk om in een wereld te moeten leven waarin communicatie steeds luider wordt en tegelijk minder om het lijf heeft.
