SMS-terreur
Mijn voornaam begint met de letter A, mijn tweede naam overigens ook, en daardoor sta ik in nogal wat mobiele telefoons op nummer 1. Nou kent iedereen natuurlijk wel het geluid van een mobieltje in een broekzak of damestasje van een voortstappend persoon. Maar complete tafelgesprekken, die je geheimen vertellen waarmee je een chantagebureau zou kunnen oprichten, komen toch relatief vaker mijn kant op. Helaas ben ik een fatsoenlijk mens, beschaafd achter een somtijds wat branieachtige façade, fijngevoelig achter een gevloek en getier waarvoor zelfs pitbull terriërs op de vlucht slaan. En daarom heb ik een valluik in mijn herinnering: zaken die mij niet aangaan verdwijnen daarin, om nooit meer boven te komen. Hoewel… de geluiden van een aarzelend stel dat vreemdgaat en uitvindt dat het met je eigen partner toch nog altijd makkelijk gaat, kunnen amusant zijn. Huiselijke ruzies zijn treurig. Ik heb het geluk dat ik mijn naam nooit heb horen vallen tijdens tafelgesprekken vol roddel en vuilspuiterij en ook niet het gehijg heb hoeven aanhoren van een ontrouwe ex, want dan, lijkt mij, ga je, om zo te zeggen, toch door de grond, niet? Ik zag ooit een Italiaanse speelfilm (die toen in de mode waren, jaren zeventig, tachtig), waarin iemand ziet hoe zijn geliefde hem bedriegt. Hij sterft bijkans van ellende. De mensen in de bioscoop schaterden om zijn eenzaamheid en dat was voor mij het sein om die hel te verlaten en buiten een sigaretje op te steken. Bij zulk triviaal volk wil ik niet horen. Maar ik dwaal af. Wie nog even verder leest zal begrijpen waarom. Weet je wat het ergste is dat een A. per mobiele telefoon kan overkomen? Het allerergste? Een bombardement van sms-jes terwijl je nog ligt te maffen! Het was vanmorgen niet te eerste keer en het zal ook zeker niet de laatste keer zijn. Gelukkig was het een VIP, die ik toevallig juist nodig had. Dat ik de rest van de dag in sufheid door moet brengen zij de persoon vergeven. Per slot is het zomers, een augustusdag in april.
