Ja, ik ben lang weggeweest. Dat is een teken dat ik me geen moment heb verveeld. Eén van mijn go-betweens – ik heb er twee – heeft me als ghostwriter gevraagd. Zij haalt opdrachten binnen, sjeest in haar bolide het ganse land af, interviewt mensen, typt de woordenbrij in een kladje en mailt me dat. Ik moet van die ingrediënten binnen een gestelde tijd een redelijke maaltijd maken. Mijn sauzen schijnen verrukkelijk. Ik moet zeggen dat de rol van spook mij goed ligt. Je hoeft je aan niemand te vertonen, dat scheelt, ik haat afspraken. Niemand ziet je, dat scheelt small talk, bla-bla. Uiteraard trek ik mijn spookkleed uit wanneer ik iemand bezoek die ik wél wil zien, en vice versa. Mijn naam is Meneer B., ik ben geen misantroop, ik ben zelfs menslievend, zolang men mij niet al te veel aan mijn hoofd zeurt. Overigens zijn de portretten die ik voor mijn snelle opdrachtgeefster maak verbazingwekkend alledaags. Een dozijn levensschetsen uit een bepaalde beroepsgroep. Als ik ernaar kijk, zie ik steeds hetzelfde leven voorbijkomen. Of dat louter mijn perceptie is dan wel die ontluisterende saaiheid waarvan dat dozijn doortrokken is, zou ik even niet weten. Ik maak ze zo interessant mogelijk, maar die levens veranderen er niet door. Mijn les zal wel zijn te proberen om niet arrogant te zijn en liefde te kweken voor die dertien in een dozijn. De ultieme verlichting begint met onbaatzuchtige liefde, zoals u weet. Gelukkig ben ik een spook en ziet u mij niet gapen.