Spookschrijver (2)
Ik heb drie Watermanvriendinnen, ze zijn stuk voor stuk heel snel in het maken van afspraken en heel traag in het nakomen van die afspraken vanwege de neiging tussen die afspraken weer andere afspraken te wurmen en amourettes aan te gaan met de postbode, de groentenboer of de glazenwasser. Ze kennen het verschil niet tussen belangrijk en onbelangrijk, want dat is van geen belang. Dat is op zich geen probleem, tenzij je met zo’n Watermanvrouw moet samenwerken. Overschreden deadlines worden keurig op andermans bord gelegd. Afspraken over andere werkstrategieën hebben geen zin, je moet met die chaotische agenda’s van die dames leren leven (waar hebben ze die agenda’s eigenlijk voor nodig?). Gisteravond kreeg ik nog even een tekst van 1600 woorden per e-mail om te redigeren. Het aantal woorden moest terug naar 1000. Ik kreeg spontaan een enorme zin om te gaan liggen maffen op de bank. Ik sms’te de freelance Watermanvrouw dat ik, gezien de wurgdeadline, de klus alleen wilde aannemen als ze de tekst eerst zelf terugbracht tot 1200 woorden. Na nog wat gesteggel over de prijs viel ik in slaap. Ik werd wakker met een rothumeur, want ik haat krappe deadlines, je kunt je eigen moment namelijk niet kiezen. Ik heb de telefoon gepakt en probeerde me op de Watermandame af te reageren. Helaas kreeg ik haar niet aan het huilen. Ze kreeg me zelfs aan het lachen! Ik ontving de tekst na tien mislukte mails, wat natuurlijk aan haar Mac lag en niet aan haar. De tekst zelf was wel een uitdaging. Ik ben dol op schrappen en herschrijven. Goedbetaald ook, vergeleken met een literaire tekst. Ik heb er wel een literaire formulering in verwerkt, anders voel ik me zo’n teksthoer. Intussen ligt mijn tekstpooier te snurken. Ik bedoel niet te zeggen dat alle Watermanvrouwen snurken.
