De wind is gedraaid naar het noorden en blaast nu vol op het raam van de kamer van mijn zoon. Ik overweeg aldoor om terug te vluchten naar mijn woon- en werkkamer beneden, maar kan er niet toe komen. Mijn bureaustoel is namelijk van Zweedse makelij en stellig gefabriceerd met het oog op volumineuze typen. Het probleem van de ergonomische stoel is de zitting. Deze is van dik schuimrubber en knelt de bloedvaten van mijn bovenbenen af. Ik ben rond de 73 kilo, maar denk dat de stoel gemaakt is voor mensen die minstens 27 kilo zwaarder zijn. Het kan ook zijn dat geen enkele stoel meer geschikt voor me is sinds de slijtage in mijn linkerheup een aanvang heeft genomen. Dit klinkt nogal idioot. Immers zodra je uit bent gegroeid, zet de slijtage al in. Maar ik heb het nu over iets wat ik lang niet aan mijn blog heb willen toevertrouwen, namelijk het beginstadium van artrose. Het is alsof een beest zijn kaken in je heup heeft gezet en langzaam aan je botten knaagt. Artsen zeggen dat er geen remedie tegen is, al is zo veel mogelijk beweging wel een manier om de heup soepel te houden. Artsen plegen zoiets met een dubbelzinnige grijns te adviseren. Seks is een fenomeen waarnaar tegenwoordig veelal in elke situatie verwezen wordt. Nogal melig. Seks bedrijven als paardenmiddel tegen artrose lijkt me ook niet bijster opwindend voor een vrouw, die seks liever aan andere dingen verbindt. Zoals romantiek. Romantiek duldt geen slijtage.