Mijn naam is Meneer B. en hoe ouder ik word, hoe meer klonen van mensen ik om me heen ga zien. Marcel Proust had het in zijn À la recherche du temps perdu (Op zoek naar de verloren tijd) al over mensentypen als terugkerend verschijnsel. Nou heb ik meer óver zijn persoon en werk dan proza van hemzelf gelezen. Voor zover ik weet staat er iets over menstypen in de delen getiteld In de schaduw van de bloeiende meisjes, – enigszins vergelijkbaar met de archetypes van Jung, waarop veel varianten groeien. Dit hiaat in mijn belezenheid neemt niet weg dat ik vanmiddag een jonge vrouw, of ouder meisje in de rij bij de kassa zag staan. Ze had iets weg van de jonge Françoise Hardy in de jaren zestig. Brunette met een dikke pony, lang sluik haar, artistiek voorkomen, wat dromerig. Op elke middelbare school liep er wel een kloon rond, een halve eeuw terug. Niet als lustobject, eerder als onbereikbaar ideaal dat al was vergeven aan de beste gitarist uit de buurt. Op de fiets naar huis werd ik door een jongen van een jaar of twintig vanuit een abri nagekeken. Hij had veel weg van die burgerhippies van weleer. Is het zo dat deze jonge mensen zich graag spiegelen aan onze generatie? Is het mensentype simpelweg onderhevig aan zoiets als mode? Charles Bukowski zei eens in een televisie-interview dat het leven herhaling is. Uiteraard was hij niet de eerste die dat opmerkte. Maar hij zei het omdat hij al wat moe was van het leven.
Tagarchief: fiets
Sintmania
Mijn naam is Meneer B. en ik werd vandaag slachtoffer van de Sintmania die de ganse stad beheerste. Nou is slachtofferschap niet direct een probleem, veeleer een staat van zijn die je moet accepteren eer je eraan kunt ontsnappen. Toen ik vanmiddag weer eens veel te laat mijn nest uitkwam, hoorde ik een fanfare door de straten marcheren, met de tuba petomanend rond een straf marstempo. Sinterklaas, zegt men, komt uit Spanje, maar hij neemt niet de driekwartsmaat mee van de flamencomuziek, wellicht uit een geadopteerde behoefte zich aan te passen aan de gewoonten en gebruiken in de gezelligste modderpoel van Europa, in het buitenland vooral bekend van klompendans en windmolens. Nou had ik mezelf voor het slapengaan voorgenomen naar Chinatown te fietsen om de plaag van Neerlands grootste grutter te ontvluchten. Maar in de stad kwam ik met mijn fiets niet voorbij de dranghekken. Ik ben maar gaan lopen. In slalom door de mensenmassa trok ik in een wijde boog rond de Grote Kerk. De Chinezen in de toko klaagden niet, ze klagen eigenlijk nooit, ze werken zo hard dat ze geen tijd hebben, of nemen, om eens flink te gaan klagen. Ik deed mijn boodschappen. Buiten de toko ben ik op een gammel stoeltje een snack gaan nuttigen met een kartonnetje Indonesische thee. Ik voelde me gelukkig. In stille berusting keek ik verwonderd naar al die mensen die zich zo ergerden en haastten. Willen ze zo snel mogelijk het leven doorjakkeren om er zo snel mogelijk vanaf te zijn?
Minimalistische fiets
Deze fiets is van VanMoof. Minimalistisch, net als deze website. Wanneer je aan een fiets denkt, dan denk je in eerste instantie aan niets anders dan wat VanMoofs design laat zien. Althans, wanneer je louter denkt aan de bedoeling van de fiets en aan wat een fiets nodig heeft. VanMoofs fiets heeft niets meer dan wat een fiets nodig heeft. Zijn design is een schoolvoorbeeld voor back to basic thinking, of terug naar de eenvoud. Het zou een reactie kunnen zijn op de crisis. Cynici zouden het dan ook een crisisfiets kunnen noemen.
Eindredactie, enfin
Ziezo, ik heb mijn naschrift teruggekregen van mijn eindredacteur. Het kon haar goedkeuring wegdragen. Een groot geluk voor haar, want ik was niet van plan er iets aan te veranderen. Haar kritische kanttekeningen betreffen alleen formuleringen en spelling. Elke zin, elk woord is gewikt en gewogen. Gelukkig ging het per e-mail. Verleden keer moest ik het doen met haar gekriebel in de kantlijn, wat een straf is. Ze kwam heel hulpvaardig langs om haar aantekeningen voor te lezen en toe te lichten. Ze zei dat meer schrijvers moeite hebben met haar kriebelhandschrift. Corrigeren en redigeren op het beeldscherm gaat niet, dat levert tekstverwerkersproza op, of weblogproza of zelfs cms-proza. Ik neem aan dat ze eerst dat dunne potlood van haar heeft gebruikt. Ik vraag me af hoe het bij de krant gaat tegenwoordig. Mij dunkt loopt niet de eerste de beste recensent langs de brievenbus van zijn krant of er zijn bijdrage te posten. Zo ging dat ooit. Een recensent van de Volkskrant zag de hele week uit naar dat ene loopje van zijn huis naar de brievenbus. Wat een opwindend leven had die man toch. Dat was het echte papierwerk. Zo werk ik ook nog. En ook mijn leven is, dat begrijpt u, zeer opwindend. Zo trotseerde ik vandaag het hectische verkeer op mijn mountainbike, om maar iets te noemen. Dat was werken geblazen. De dwarrelende wind was zo venijnig dat ik niet eens naar de zee kon kijken terwijl ik over de boulevard fietste. Ik was voortdurend bedacht op auto’s die van hun lijn weken. De badplaats is nog vol toeristen. Vakantielezers…
Storm
Die eigenzinnige weerkundige in het Engelse, die luistert naar de naam Piers Corbyn (hoe spreken ze dat aan de overkant eigenlijk uit?), is behoorlijk uitgelachen de afgelopen dagen. Het KNMI zag namelijk geen enkel teken van zoiets als een naderende storm of ook maar een herfstwindje. Integendeel: de zon zou gaan schijnen en het weer zou bijkans lenteachtig aanvoelen. Nou zat ik vandaag op de fiets, maar het was beuken geblazen tegen die noordenwind in (de weerkaart gaf een zuidenwind aan). Met de wind in mijn rug hield ik met gemak de auto’s bij terwijl ik op mijn lompe stadsfiets de boulevard afsjeesde. Ik zag één zot op een kleine surfplank over de woeste golven scheren en verwachtte elk ogenblik dat de wind zijn kite zou grijpen om hem over het havenhoofd te slingeren. De wind voelde grillig aan, zo niet onheilspellend. Maar dat kon inbeelding zijn. Nu lees ik dat het eigenwijze, of zelfvoldane, KNMI inmiddels tóch met een waarschuwing is gekomen voor wegverkeer en scheepvaart. Niet dat dat iets bijzonders is voor de tijd van het jaar, zegt het KNMI er bij. Intussen zal die Piers Corbijn misschien bijna hopen dat er een enorme storm zal gaan razen over Nederland, dan kan hij een stap verder zetten in de bewijsvoering van zijn theorie die zegt dat zonnevlekken het weer op aarde beïnvloeden. De weersverwachting dus als politiek spel tussen de gevestigde orde (KNMI) en WeatherAction: zeg maar het Linux onder de meteorologen. We zullen zien. Of voelen. Blub?
Waar blijft de herfst?
Nou had ik vandaag mijn derdewereldcamera mee willen nemen toen ik op de fiets stapte, maar er speelde kennelijk te veel door mijn hoofd. Ik kan niet zeggen wat er allemaal speelde, het zal deels zeer interessant zijn geweest en deels volstrekt oninteressant. Kortom: zoals de dag was. Weinig wind, geen onaangename temperatuur, het verkeer rustig, om niet te zeggen beleefd, de automobilisten bijna bespottelijk hoffelijk. In de duinen zocht ik op een zeker punt naar een eekhoorn, die ik eerder in het voorjaar zag. Ik verwachtte niet dat het jonge knaagdier er nog zou rondhangen, de herinnering stuurde eenvoudig mijn verwachting, enfin, dat snapt u natuurlijk wel, u weet toch hoe het leven is, niet? Ik kan niet zeggen dat ik bijzonder veel zin had in fietsen, weinig zin had ik er ook niet in. Ik voelde me goed noch slecht, een bijzonderheid voor een luimig persoon als ik. Toen ik het geasfalteerde duin van de Scheveningseslag opreed, bedacht ik pas dat ik mijn derdewereldcamera niet bij me had (2.0 mega pixels, gekocht in Solo op Java, drie jaar terug toen daar al gadgets freaks al over 8.0 mega pixels repten.) De camera bleek uiteindelijk niet nodig. Van het beeld dat ik gisteren zag, was weinig over. Niks geen troosteloze afbraak van strandtenten, tractorsporen, anderhalve hond met eenzame wandelaar op het strand. Hier en daar wel wat kaalslag, maar nog altijd te veel van die afschuwelijke strandtenten die je een vrij zicht op zee belemmeren. Waar blijft de herfst?
Weerradar
Een van de zegeningen van het internet voor ons in Holland is de Weerradar. Goed voor fietsers. Ik wierp er om een uur of twee een blik op en dacht: o nee, je komt door en door nat thuis. Intussen is het half vier en het heeft nog altijd niet geregend. Nou had ik de weerrader al eens eerder gewantrouwd. Hij liet een naderende regenbui zien terwijl de zon scheen. Ik pakte de fiets en trok er vrolijk op uit. Dat heb ik geweten…
Verveling na het schrijven
Elke schrijver kent het, het zogenaamde gat waarin je valt na voltooiing van een boek. Het gat ziet er na elk boek anders uit, voelt anders, je kunt er geen staat op maken. Ik weet nog dat ik na Bewegingen van heimwee zes weken lang elke dag in de kroeg ben gaan zuipen. Na Vogels rond een vrouw ben ik als een idioot op mijn racefiets door de duinen gaan jakkeren. De onschuld van een vis bezorgde me een half jaar lang pseudo-hartritmestoornissen. Herinneringen aan mijn andere boeken komen nu even niet direct naar boven. Ik heb net een essaybundel afgerond en verveel me nu. Ik doe alles uit verveling. Ik fiets uit verveling. Ik blog uit verveling. Ik maak mijn huis schoon uit verveling. Het is wel een lekkere verveling. O ja, je krijgt de nawerking in twee etappes: 1. als je je manuscript klaar hebt. 2. als het boek uit is. De essaybundel gaat over koloniale literatuur, canonisering, etniciteit en racisme. Verschijnt denkelijk in de loop van het volgende jaar.
Gat
Elke schrijver kent het, het zogenaamde gat waarin je valt na voltooiing van een boek. Het gat ziet er na elk boek anders uit, voelt anders, je kunt er geen staat op maken. Ik weet nog dat ik na Bewegingen van heimwee zes weken lang elke dag in de kroeg ben gaan zuipen. Na Vogels rond een vrouw ben ik als een idioot op mijn racefiets door de duinen gaan jakkeren. De onschuld van een vis bezorgde me een half jaar lang pseudo-hartritmestoornissen. Herinneringen aan mijn andere boeken komen nu even niet direct naar boven. Ik heb net een essaybundel afgerond en verveel me nu. Ik doe alles uit verveling. Ik fiets uit verveling. Ik blog uit verveling. Ik maak mijn huis schoon uit verveling. Het is wel een lekkere verveling. O ja, je krijgt de nawerking in twee etappes: 1. als je je manuscript klaar hebt. 2. als het boek uit is. De essaybundel gaat over koloniale literatuur, canonisering, etniciteit en racisme. Verschijnt denkelijk in de loop van het volgende jaar.
Fietsen is ongezonder dan autorijden
Het werd eens tijd dat we het te horen kregen: volgens een vers rapport van de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) overlijden jaarlijks 21.000 Nederlanders in eigen land als gevolg van het slechte milieu. Er sterven meer mensen aan luchtverontreiniging hier dan in onze buurlanden, dus ook meer dan in Duitsland met dat afschuwelijke Ruhrgebied. Er wordt nogal wat nadruk gelegd op het schadelijke fijnstof, alsof de autolobby erop aangedrongen heeft. Veertien procent van alle sterfgevallen in ons land staat in relatie tot het slechte milieu. Als direct gevolg van de luchtvervuiling sterven in Nederland jaarlijks 3600 mensen. Dat zijn er zo’n tien per dag. Het slechte milieu zorgt voor onder meer hart- en vaatziekten, kanker en aandoeningen aan de luchtwegen. En wij maar hysterisch doen over rookvrije zones, werkplekken en cafés. Uiteraard reageren organisaties als Milieudefensie en Stichting Natuur en Milieu geschokt op de jongste cijfers. Hun woordvoerders stappen in hun auto’s om naar weer een volgende vergadering te rijden, waar men leutert over verplichte roetfilters op vervuilende auto’s, alsof er auto’s bestaan die niet vervuilen. Persoonlijk vind ik nieuwe auto’s viezer ruiken dan oude. Als fietser hang ik nogal eens achter die uitlaatpijpen. Oude auto’s ruiken gewoon naar uitlaatgassen. Bij nieuwe auto’s is het alsof ze niet alleen benzine maar ook plastic verbranden. Intussen is in Arnhem een proef gestart naar de hoeveelheid schadelijke stoffen die verkeersdeelnemers inademen. Men laat mensen op de fiets naar het werk gaan en meet dan de gesteldheid van de luchtwegen. Er wordt beweerd dat nog niet eerder zo uitgebreid is onderzocht welke verkeersdeelnemers het meeste last hebben van luchtverontreiniging. Dat is een leugen. Er zijn allang uitgebreide metingen verricht, al heel lang. Uit welingelichte bronnen weet ik dat de rapporten klaar liggen op de ministeries. Belangrijkste conclusie: fietsen is ongezonder dan autorijden. Ik word gewoon langzaam vermoord. Maar er zal geen enkele maatregel volgen op welk rapport dan ook. Daarvoor zijn de mensen gewoon te dom.