Ik had geloof ik beter op oudejaarsdag mijn racefiets schoon kunnen maken, gisteren dus. Chinezen maken namelijk op oudejaarsdag hun huis schoon. Wat ze op nieuwjaarsdag doen kun je wel raden. Ze zullen ongetwijfeld heel veel eten van de niangao, de nieuwjaarscake. De kids die ik gisteren achter aan de processie zag – ze stonden zo’n beetje in conclaaf over de verder te volgen procedure – vond ik nogal fors uitgevallen. Meisjes en jongens van rond de 20, en dan al van die enorme babi-konten en -smoeltjes. Ik zou ze eerder op de racefiets zetten dan naar de kung fu-schuur sturen achter het een of andere vieze restaurant. Een jaartje flink fietsen en ze kunnen op de catwalk. Ik heb nog nooit een Chinees op een racefiets gezien, maar ik moet zeggen dat mijn rennersjaren ver achter me liggen. De fiets die ik vandaag schoon maakte, is uit 1991. Italiaans stalen frame met Campagnolo onderdelen, daar rijdt geen hond meer op. Het merk is van de vader van Ivan Basso, die ooit een goede sprinter was. Ik kocht de fiets van het geld van een literaire prijs, ik denk dat ie nu slechts 100 euro oplevert. Vijf jaar terug heb ik er nog 500 kilometer op gereden, maar ben toen aan vechtkunst gaan doen. Vechtkunst en wielrennen gaan niet samen. Ziet u Lance Armstrong al van zijn fiets klimmen en een kata uitvoeren? Dat is zoiets als Marilyn Monroe op gummilaarzen de ploem-ploem-jenka zien dansen. Vergeef me dit anachronisme. Ik ben overigens nog niet klaar met het schoonmaken van mijn fiets. De waarheid wil dat dat ding zo smerig was, dat ik er vandaag alleen de stofzuiger overheen heb gehaald. Ik heb me in moeten houden. Anders zou ik, volgens de Chinezen, mijn geluk hebben weggepoetst. Morgen ga ik mijn geluk oppoetsen.
Tagarchief: fietsen
Consumententest astro.com (6)
De sterrenwichelaars van astro.nl hebben de komende dagen alleen nog maar langer lopende transits voor me in petto. Ik had een weeklang mijn transits willen checken en de site een cijfer willen geven. Dat gaat zo niet lukken. Bovendien maak ik gebruik van de gratis onderdelen van de site. Lijd je werkelijk aan de transititis, dan moet je betalen. Voor mij gaat Jupiter een driehoek maken met zichzelf uit mijn geboortehoroscoop. Duurt tot oktober ongeveer. Jupiter driehoek Jupiter is een hele aardige transit, daar kun je heel veel aardigs van maken:
Werkzaam gedurende vele maanden: Dit is meestal een periode van optimisme en positief denken. U bent kalm en evenwichtig en in staat uw leven in het juiste perspectief te zien. Een goede tijd voor het maken van plannen op lange termijn en voor het aanbrengen van veranderingen. Ga op reis of verdiep u in het een of andere onderwerp, verruim uw visie en vergroot uw bewustzijn.
Waarom zeurt astro.nl zo over op reis gaan steeds? Dat doen ze vaak hoor. Ik heb helemaal geen zin om op reis te gaan. In thuisblijven heb ik overigens ook geen zin. Eh… even uitleggen: ik zou wel ergens anders willen vertoeven dan waar ik nu zit, maar ik ben te lui om er voor in beweging te komen. Elke dag een uur fietsen als straf voor 40 jaar roken vind ik wel genoeg beweging.
Het is een tijd van geestelijk en lichamelijk evenwicht. Bent u onlangs ziek geweest, dan zal deze transit een enorme steun zijn bij het genezingsproces. Het is zeer onwaarschijnlijk dat u tijdens deze invloed ziek wordt.
Kijk, dat wil ik nou horen. Goede score. Maar ja, ik wist het al voordat ik het las. Zoiets voel je. Het kan ook nauwelijks slechter dan afgelopen jaar, toen ik als een bejaarde achter mijn zoon aan sukkelde en hem de boodschappen moest laten dragen.
Het is eveneens een goede periode om uw ideeën en doelstellingen onder de loep te nemen, waarschijnlijk valt hier nu veel van te realiseren. Op andere momenten is de spanning waarschijnlijk te groot of stuit u op teveel weerstand. Bent u in een of ander hervormingsproces betrokken, dan is het nu de tijd om in actie te komen. U voelt zich misschien meer betrokken bij religieuze of filosofische aangelegenheden: u wilt weten wat de dingen werkelijk zijn, niet wat ze ogenschijnlijk lijken.
Dit is weer zo’n vage alinea, typisch astrologenproza, om melig van te worden, werkelijk.
Aangezien dit aspect u een gevoel van welbehagen schenkt, doch u niet aanzet iets speciaals te gaan doen, is het niet onmogelijk dat u niets van deze transit merkt. U voelt zich bijzonder ontspannen en op uw gemak. Een goede tijd om op reis te gaan, zowel voor ontspanning als om iets te leren.
O, dus het is ook mogelijk dat ik helemaal niets merk. Zal ik dan toch maar op een vliegtuig stappen?
Vergeet niet dat deze transit in de grond slechts gelegenheden schept. U bent niet zeer energiek: komt u echter in het geweer, dan zult u ook niet op tegenstand stuiten. U kunt een bijzonder nuttig gebruik van deze periode maken, maar u moet dan wel zelf het initiatief nemen.
Dit klopt niet helemaal. Eerder stond er: Op andere momenten is de spanning waarschijnlijk te groot of stuit u op teveel weerstand. Nu wordt gezegd: Komt u echter in het geweer, dan zult u ook niet op tegenstand stuiten.
Dit maakt astrologie zo vaag. Het kan zus en het kan zo. Er kan altijd wel weer de een of andere planeet de boel komen verstieren. Even een cliché uit de kast halen van onze eigen Else Parker, die al in 1925 een boek het licht liet zien: De sterren neigen wel, maar ze dwingen niet.
vrijdag 19 januari 2007
Ik moet helaas noteren dat ik vandaag een uitstekende bui heb. Niet dat zoiets niet zou passen bij een luimig persoon als ik ben, het zijn immers de buien die iemand al dan niet luimig maken. Ik ben onmenselijk vroeg opgestaan, namelijk om half 11, en kwam precies een uur later op de afgesproken tijd de wachtkamer van de afdeling cardiologie binnenwandelen. De hele wereld hoestte om me heen, ik verafschuw hoestende mensen, de verpleegster die mijn hartfilmpje maakte en bloeddruk opnam, beviel me niet, want ik moest mijn schoenen aanhouden, terwijl ik mijn schoenen liever uit heb als ik op een bank moet gaan liggen. De weegschaal sloeg 80 uit, dat heb ik nog nooit meegemaakt, en de verpleegster trok er 1 kilo af. Dat moeten natuurlijk 2 kilo’s zijn met die schoenen en al die kleren die ik nog aan had. Maar goed, met mijn 1.73,5 m. wens ik 73,5 kg. te wegen, dus er moet 5 kg. af. Dat wordt afkicken van de cola. Voortaan nog 1 in plaats van 2 blikjes per dag, dan terug naar een halve enzovoort. De stadsfiets moet onderhand maar gaan wijken voor de racefiets, al zei mijn cardioloog dat ik beter 2 uur rustig kan fietsen dan 1 uur hard. Hij maakte zich verder vrolijk over mijn verbazing dat ik eens hijgend thuiskwam na een tegenwind van 8 op de schaal van Beaufort. Hij wenst me pas over een jaar weer terug te zien. Waarom dan pas? Omdat het uitstekend gaat.
Bij de fietsencrèche
‘Waarom kost een kaartje voor uw fietsenstalling 60 eurocent?’ De man knikt alleen, meer niet. Hij is afkomstig uit Allochtonië en begrijpt mijn vraag niet. Gelukkig wordt hij net afgewisseld door een andere man. Die is uit Suritonië. Ikzelf ben afkomstig uit Indotonië, dus we kunnen vast wel tawarren. Ik bedoel: pingelen. Afdingen. Maar hij is me te snel af en begint te jammeren over zijn lot. Hij heeft nachtdienst van half 5 tot middernacht en vooral dán, als hij de tent moet sluiten, wachten hem gewapende bendes, guerrilla’s, tankeenheden. Nah, goed, ik heb de boodschap begrepen. Jullie passen een uurtje op mijn fiets terwijl ik H&M induik voor ondergoed en sokken (de rijke tijden zijn voorbij waarin alleen het beste Italiaanse spul door mijn lijf werd goedbevonden) en ik betaal jullie gevarengeld. Is dát de deal? Ik zou anders ook niet weten waarom een ritje met de tram 45 eurocent kost en ik, die op eigen kracht met de fiets kom, 15 eurocent méér moet betalen. Het is toch bepaald bezopen dat jullie zo veel geld verdienen aan oppassertje spelen over fietsen, die, anders dan kinderen, nooit vervelend zijn. Met 500 fietsen per dag vang je 300 euro. Dat is 2100 euro per week. Waarom moet er zo nodig 9000 euro per maand worden gevangen aan zoiets onbenulligs als op andermans fiets passen? Voor welke maffia schnabbelt u eigenlijk? Emporio Armani? Hugo Boss? Van Gils? Neem me niet kwalijk, mijn naam is Meneer B., ik ben een HEMA Boy.
Heer, gaat de dood u niet snel genoeg?
Weer veel te laat opgestaan, zonder zin in fietsen. Mijn zoon adviseerde me toch te gaan, het fietsen was er door die feestdagen al bij ingeschoten. Ik had namelijk gisteren nog een 3e kerstdag, high tea bij een gezelschap dat ik de laatste keer zag ergens in april. Het was aangenaam toen, gisteren minder. De gastvrouw had de kamertemperatuur bijzonder laag, ik had het erg koud. Haar zuster was al vertrokken toen ik aankwam, een bijzonder mens van wie een ondefinieerbare kalmerende werking uitgaat. Als je hoopt iemand ergens aan te treffen en die persoon is er niet, dan moet je niet die persoon gaan zitten missen, want dan ga je niet mee met waar je leven je brengt, wat het leven je biedt, wat het leven van je eist en zo meer. We zaten met ons vieren aan een ronde tafel, toch ontstond er geen geanimeerd gesprek, het liep allemaal door elkaar heen, nogal nerveus en ongericht. Het mooiste tafelgesprek met vier personen klinkt als een strijkkwartet. Misschien lag het aan mij en botsten mijn vibraties met die van de anderen. Het was geen groot probleem, immers de dagen tussen kerst en Oud en Nieuw vragen bijna om allerlei ongericht verkeer. Niet alleen in het sociale leven, maar ook op straat. In het kader van mijn revalidering maakte ik wat tempo op mijn zware stadsfiets en ontweek een tiental auto’s die vreemde capriolen uithaalden. Op de boulevard werd ik verwelkomd door twee begrafenisauto’s, die met gierende banden de bocht om scheurden.
Heer, de kudde doolt
Heer, de kudde doolt, is danig in de war heer, ze denkt dat het zaterdag is, net als ikzelf gisteren dacht dat het zaterdag was, heer. In plaats van na de kerkgang vroom achter de geraniums te gaan zitten heer, de vitrages zedig gedrapeerd in zeikerige symmetrie, gaat de kudde zich te buiten aan snacken, cracken en nog iets dat op acken eindigt, maar dat kan ik zo gauw even niet verzinnen heer. Automobilisten keren midden op kruispunten spontaan om, misschien omdat ze opeens beseffen dat het kerst is en geen zaterdag, heer. Het aantal trimmers is niet te tellen heer, eentje snauwde een fietser bijkans het fietspad af heer, zo’n type buldog dat net van zijn alcoholverslaving af is, heer. Voor het overige allemaal lui die voor de City-Pier-City Loop trainen, dat zie je zo, heer. Ik had verwacht overal ongehinderd door te kunnen fietsen heer, en dat alle stoplichten op knipogen zouden staan vanwege matheid, saaiheid en verveling op deze eerste kerstdag. Ik was even vergeten dat de voltallige westerse wereld overal terroristische aanslagen verwacht van een club die door de yankees uit de koker is getoverd, heer. Die stoplichten veroorzaken een file van het Huis van Bewaring tot Scheveningen heer, waar het verkeer vaststaat en mensen hun auto’s uitkomen om met elkaar op de vuist te gaan! En dan zit de kudde nog niet eens aan de kalkoen, heer! Plus: morgen is er een tweede kerstdag, heer. Waarom, waarom moet u zo nodig twee dagen hebben, heer?
Mistige trivialiteiten
In tegenstelling tot gisteren had ik een pro-mistige dag. Dat wil zeggen: de mist hinderde mij in het geheel niet tijdens mijn verplicht rondje fietsen. Zelfs de kou viel mee. Ik moet hierbij wel aantekenen dat de kwaliteit van de mist een stuk hoger lag dan gisteren. Veel zin om een uur te gaan fietsen had ik overigens niet. Het viel me al zwaar mijn bed uit te komen. Pas toen ik mijn zoon hoorde roepen (in werkelijkheid fluisterde hij, ik haat immers geroep bij het ontwaken) dat hij met een vriendje naar het plein ging, besloot ik maar eens op te staan. Na het ontbijt klom ik als een dweil op mijn fiets. Ik permitteer mij uiteraard elke ontsnapping wanneer iets me werkelijk begint tegen te staan. Meer dan het afsnijden van twee fietspaden werd het niet. Voor de afwisseling besloot ik nu eens langs de noordkant van het Huis van Bewaring te fietsen. Ik kreeg visioenen van de voormalige Berlijnse Muur, een afschuwelijk beeld (anders dan de Chinese Muur). Ik schakelde in de zwaarste versnelling en sprintte er voorbij. Gelukkig was het monsterlijke Scheveningen in mist gehuld. Opvallend was het groot aantal mensen op de boulevard. Ze beletten mij het uitzicht op een serene mistige zee. De vishandel in de haven was gesloten, dus ik fietste naar mijn buurt terug om er bij de Egyptenaar zalm of makreel te halen. Het werd voorgebakken rode poon, dit met het oog op eventuele mee-eters. Bij een Turk kocht ik een komkommer van een buitengewone afmeting plus kerstcola. Kerstcola is coca cola verpakt in blikjes waarop de kerstman staat afgebeeld. Zoals Google haar kerstversie opluistert met tamelijk infantiele kangoeroes, waarvan de betekenis me volledig ontgaat. Enfin, het is een voordeel in een multiculturele buurt te wonen. De Egyptische visboer is op beide kerstdagen open, evenals op oudejaardag en nieuwjaarsdag. Ik zie nu tot mijn verbazing dat het vandaag geen zaterdag maar zondag is. Verstrooidheid kan een zegen zijn. Als de mist aanhoudt, dan zullen het weekend plus de kerstdagen bij elkaar opgeteld één dag vormen. Dat zal mijn kersthaat stellig verzachten.
Gestreepte pantalons
Vandaag was mijn saaiste dag van het jaar. Beviel wel. Geen hond op de weg, windstil, een neutrale wereld, een neutraal leven, geen enkele surfer op zee. Soort nieuwjaarsdag van mist, slaap en niks. Twee vrouwen lieten mij hun achterste zien. Ik denk niet dat ze hard fietsten, eerder fietste ik nogal traag. De eerste droeg een fijn gestreepte pantalon, die ik wel vaker zie bij vrouwen die zo te zien net van hun werk komen. De tweede zat afschuwelijk op haar fiets, met een holle rug vreemd voorover hangend. Ze trapte een zware versnelling en schokte zwaar met de schouders, alsof ze zich oefende in Zen en de kunst van het Lelijk Fietsen. Zo lang ik nog voorbijgestoken word door personen die in het geheel niet geschapen zijn voor de fiets, gaat het niet goed met me, vind ik. Mijn lijf is namelijk geschapen voor de fiets. In het kader van mijn revalidering forceer ik mezelf niet, wat onderweg tot een bespiegeling leidde over vrouwen in gestreepte pantalons op fietsen. Dat vrouwen lekkerder in broeken fietsen dan in jurken, begrijp ik. Maar waarom dragen ze die gestreepte pantalons? Vallen ze alleen mij op of zijn ze in de mode? Ik droeg die pantalons vroeger wanneer ik naar de kerk moest. Wie heeft ooit die fijne krijtstreep bedacht? Een Italiaan? Een vrouwenkont in een gestreepte pantalon geeft een heel ander effect dan in een spijkerbroek. Alsof een zakelijk soort sex-appeal wordt geschapen voor in glas-en-staalkantoren waarin een neutrale temperatuur heerst.
Fietsen met een goddess achterop
Het had vandaag eigenlijk een dagje Deventer moeten worden, maar mijn metgezel voorzag gisteravond hondenweer, dus bliezen we de onderneming af. Het heeft vanmiddag niet geregend, de zon heeft zelfs geschenen, achteraf gezien hadden we net zo goed wél kunnen gaan. Ik hoef er niet veel te doen, ik was er al eens om er een lezing te verzorgen. Ik ken de stad bij nacht. Nu nog een beeld van de stad bij dag en dan kan ik couleur locale aanbrengen in een novelle waaraan ik momenteel intensief werk. Er zijn veel foto’s van Deventer op het internet te vinden, maar dat is niet genoeg. Om ergens over te kunnen schrijven, moet je er zijn geweest. De zee ziet er altijd fraai uit op onverschillig welke foto, tenzij je op de fiets je een weg tegen de wind in baant. Nerveuze automobilisten jakkeren veel te hard over de boulevard. Is het de wind die ze onrustig maakt? De maan, die bijna vol is? Mariska Veres zong aldoor River deep mountain high in mijn hoofd, ik zag vannacht haar live uitvoering op You Tube, opgenomen op 1 januari dit jaar. Waar dachten die automobilisten aan? Ongetwijfeld niet aan haar. Paste hier niettemin geen bedaard tempo in verband met het overlijden van onze Haagse local goddess? De zee was wild, lang niet zo lekker als toen Venus uit de strandtenten kwam schallen. Ik hing veel rond onder de Pier eind jaren zestig, er waren altijd jongens met gitaren, het leven leek eindeloos.
Schrijven is geen bloggen
Het schrappen van 3000 woorden in deel 3 van mijn manuscript is mislukt. Er kwam zo’n beetje evenveel bij als eraf moest. Het lettertype Times New Roman heeft als voordeel dat je er minder bladzijden mee opvult, maar het zakelijke karakter staat me tegen. Ik heb deel 3 in Batang gezet en het vormt zo met deel 1 een eenheid. Deel 2 bungelt ertussen, in Courier New. Ik draai mezelf dus een rad voor ogen door me met trivialiteiten af te geven. Deel 1 en deel 3 vormen namelijk geen eenheid. Deel 1 en deel 2 doen dat wel. Deel 3 lijkt wel geschiedschrijving, wat interessant en zelfs mooi kan zijn, maar het past niet bij de andere delen. Het deel zat me zo dwars dat ik gisteren te vroeg wakker werd en urenlang lag te piekeren over hoe het nu verder moest. Ik dacht tijdens het fietsen tot een oplossing te komen, maar het waaide hard, het verkeer was onrustig en ik kwam bovendien drie mensen tegen, met wie ik een babbeltje maakte. Het is verbazingwekkend hoeveel mensen ik tegenkom op de fiets, zelfs in de duinen eergisteren kwam mij een kameraad tegemoet, die er veel fietst om gezondheidsredenen. Je kunt overal met iedereen over kletsen, uitgezonderd de problemen die je ontmoet tijdens het schrijven van een boek. Ik kan de drie hoofdstukken in elke volgorde presenteren, maar welke is het best? Het grootste probleem moet het eerst: het van voren af aan herschrijven van deel 3. Een opgave.