Het interview van 28 mei 2009 met Alfred Birney op Amsterdam Fm is tot twee maanden na uitzending te beluisteren via deze link. Birney zit in het tweede deel, schuif de slide naar ongeveer het midden.
Tagarchief: maan
Katten bij volle maan
Katten vechten in de achtertuinen. Gisteren liepen ze alleen nog omzichtig om elkaar heen. Nu slachten ze elkaar nog net niet af. Wat doen mensen bij volle maan? De meesten weten het niet. Ze kijken niet omhoog naar de lucht, maar omlaag, naar de straat, zoals bedelaars doen.
Hi there, how are you
Mijn nieuwe jaar begon met een hoop geklaag en protest van allerlei lezers van mijn weblog. Ze vonden het maar niks dat ik het off line had gehaald. Ik mailde terug dat ze dan mijn boeken maar moesten kopen etc. Hadden ze al gedaan, en gelezen ook, en omdat ik al jaren geen nieuw boek meer publiceerde stelden ze zich maar tevreden met dat weblog van me. Enfin, van dat heen en weer-gemail word je ook moe, dus… eh… ja en er was iemand die zei: hey kunt toch ook gewoon een somsblog bijhouden? Ze mailde het me verleden jaar ook al, toen ik mijn weblog off line haalde. En het jaar ervoor ook al. Ik denk dat ik maar eens iets anders moet gaan verzinnen rond de jaarwisseling. Dus niet mijn blog off line halen, maar mijn boekenkast in de fik steken of zo. Iets slopen. Je moet iets slopen in Holland rond de jaarwisseling, vooral in Den Haag: jaarwisseling = slopen. Wij verdrijven de boze geesten van het oude jaar niet met vuurwerk maar met sloopwerk. Wij slopen de boze geesten, begrijpt u wel? Nou dan. (Nog even en dan begint het Chinese Nieuwjaar. Quite some other stuff. Chinezen volgen de Maan. Wij de Zon. Whatever, of je nou de maan volgt of de zon, je moet altijd wel weer gaan rommelen met een dagje erbij (schrikkeljaar) of dagen erbij dan wel eraf (afhankelijk van het aantal maangestalten). Kortom: de mensheid probeert de getijden te vangen in een kalender, maar slaagt er niet in. Wie hackt de code van de hemel?
Maanziek en zo
Het verkeer is niet agressief maar nerveus, mensen vergeten naar de lucht te kijken. Mijn zoon dacht dat het al volle maan was omdat de kids uit zijn klas zo opgewonden waren, maar nee: de maan is pas vol aanstaande zaterdag om 15:30 uur. Volgens de oude Chinezen begint de yang-energie af te nemen op het ogenblik van opperste volheid, vandaar dat een volle lijn in de I Tjing dan beweegt naar zijn tegenpool: yin. Zo werkt het ook met de maan: die gaat naar een nieuwe schijngestalte. Mensen reageren sterker op een toename van energie dan op iets dat zijn hoogtepunt heeft bereikt. Extra gevoelig voor volle maan-standen zijn chronisch zieken, want zij houden dan veel meer vocht vast. Hoe het zit met manisch depressieven en overige neuroten zou ik even niet weten. En wat te denken van de zee? Die heeft een bondgenootschap met de maan. Als die Engelse weerkundige Piers Corbyn gelijk krijgt met zijn voorspelling dat wij een megastorm te verduren zullen krijgen, dan zullen we wel zien of er sprake is van echte passie tussen het veel bezongen hemellichaam en the unfathomable sea according to Shelley.
Ook slechte kunst houdt de zee niet tegen
Na mijn vorig bericht herinnerde ik me dat de klimaatverandering in eerste instantie grote gevolgen zou krijgen voor de grote kunst van de grote Amerikaanse kunstenaar Tom Otterness. Van de weeromstuit ben ik me maar even in beide schrikbeelden gaan verdiepen. Het zit zo: de Sprookjesbeelden van de grote Tom Otterness vormen thans als voorportaal van het museum een permanente gratis buitententoonstelling. Maar er is een groot probleem: klimaatverandering. Voor de Sprookjesbeelden van de grote Amerikaanse kunstenaar Tom Otterness is in 2004 een speciaal terras aan de boulevard geschapen. De bronzen sculpturen verbeelden voornamelijk beroemde sprookjesfiguren als Gulliver, Hans & Grietje en Pinokkio, maar ook iemand die een haring in zijn keel laat glijden. De grote Amerikaanse kunstenaar Tom Otterness heeft dus een referentiekader dat in elk geval de grote lectuur van de Donald Duck ontstijgt.
Helaas is de plek bij Beelden aan Zee één van de zwakke schakels in de kustwering bij Scheveningen. Eén springtij bij nieuwe maan en de huizenmarkt van heel Den Haag ligt op zijn gat en vele inwoners liggen in plastic zakken vanwege te weinig kisten om de verdronkenen in te verpakken. Voor dit gevaar is weer eens een buitenlandse architect aangetrokken – architecten schijnen wij zelf namelijk niet te hebben – en in het plan van De Sola-Morales moet een verharde zeewering worden aangelegd. Dat had een Scheveningse visser natuurlijk niet kunnen bedenken, en ook de piekeraar van de grote Amerikaanse kunstenaar Tom Otterness niet, in wie wij stellig de grote Gulliver moeten herkennen. Het plan moet tussen 2008 en eind 2010 zijn gerealiseerd. Dus ná 2007, het jaar waarin Nederland volgens het Pentagon onder water zal lopen. De grote Amerikaanse kunstenaar Tom Otterness zal helaas niet op zijn oude plek kunnen rekenen, waar uiteraard nieuwbouw zal verrijzen. Zelfs kan hem nog niet verteld worden wat er in de tussentijd met zijn beelden moet gebeuren. Mij dunkt is de beste oplossing die infantiele blikzooi op het vliegtuig naar Amerika te zetten. Er is vast wel een regeling voor kunstobjecten die ergens een land worden uitgezet .
Het licht van de maan
Een groot voordeel van de weeromslag is dat er veel meer zuurstof in de lucht zit. Als een mens moet kiezen tussen een leven in een zonovergoten bakpan vol koolmonoxide of een leven in een winderige betonnen hel vol zuurstof, dan hij maar beter voor de hel kiezen. Ik kwam bijna geen fietser tegen gisteren, de softies hadden de auto genomen, bang voor een druppeltje regen, te slap om tegen de wind in te beuken. Nou moet ik niet stoer gaan doen, want toen ik op de boulevard de wind vol tegen kreeg, dacht ik heel even aan afstappen, ha! Ik keek om me heen en genoot van Igor Mitoraj’s Light of the Moon, ik vind dat beeld toevallig mooi, hoe zeer tegenstanders (kunstkenners) mij ook op andere gedachten hebben geprobeerd te brengen. Die Igor Mitoraj heeft als peuter het bombardement van Dresden meegemaakt, dus wie weet is hij daarom zo gepreoccupeerd met beschadiging. De beschadiging van het klassieke beeld, veel meer hoef je niet achter zijn werk te zoeken, denk ik.
Even verderop, als je helling af bent en het vlakke deel van de boulevard op fietst, krijg je die afschuwelijke Sprookjesbeelden aan Zee van Tom Otterness. Ik had tot afgelopen middag altijd geweigerd om die infantiele beelden wat beter te bekijken, maar nu het zo hard waaide en ik van narigheid even niet wist waarnaar ik kijken moest, ontwaarde ik de Haringeter. Dat kwam natuurlijk doordat ik vlak voor het ontwaken een voorspellende droom had over de nieuwe haring. Ja, ik droomde dat de nieuwe haring véél lekkerder was dan die van afgelopen jaar, die waarschijnlijk de slechtste haring is sinds Hollanders besloten rauwe vis uit de zee te eten. Men had verleden jaar besloten de nieuwe haringvangst met twee weken uit te stellen vanwege het veel te koude weer. Een blunder. Net als die Sprookjesbeelden aan Zee. Maar wil het zeewater niet al te koud blijven zodat de haring wat op gewicht kan komen, moet de zon straks wel weer gaan schijnen. Het zal dan weer een gekkenhuis zijn op Scheveningen, met kilometers lange files die de lucht verzieken. Hoe zal het leven op de maan zijn over vijftig jaar?
Van den web ende maan
Ik denk dat ik een beetje maanziek ben, ik verbaasde mezelf gisteren met mijn eigen onvoorspelbaarheid. Mijn veertienjarige zoon schrok zich het lazarus en wel zó dat hij aanbood me in de keuken te komen helpen. Nou wil die jongen al jarenlang bami leren maken, dus het werd eens tijd dat ie naar beneden kwam. Plus het werd tijd dat ie achter die ellendige pc vandaan kwam. Zijn MSN- YOUTUBE- en WHAT’S MORE- verslaving komt me onderhand de strot uit. Het is vakantie, maar ik zie nauwelijks leeftijdgenoten van hem op straat. Ze zitten allemaal maar achter die ellendige pc met elkaar te chatten. Zegt iemand iets onwelgevalligs, dan wordt de persoon in kwestie met één click van de muis geblokkeerd. Ik heb mijn zoon omstandig uitgelegd dat in real life mensen zo geen problemen oplossen. Dat in real life mensen altijd grilliger zijn dan jij voor mogelijk houdt. Kijk maar naar je vader. En geen discussie over what is real, hoor je me? Het scheelde niet veel of je vader had je het huis door geslagen. In real time, hoor je me? Jij gaat voortaan na elke drie kwartier een kwartier van die klote pc af, hoor je me? En jij speelt voortaan elke dag een half uur gitaar, hoor je me? Elke boerenlul kan een muis vasthouden, maar gitaarspelen is iets anders, dat moet je léren, hoor je me? En jij gaat vanaf morgen elke dag een uur de straat op, hoor je me? En zo ging ik nog een tijdje door. Zelfs een valiumpje en een ritje op de fiets brachten me niet tot bedaren. Klote maan. Het is voorbij middernacht en ik heb nóg altijd een rotbui. The moon sucks. Ik heb nergens zin in. Shit maan. Ik heb nog wel een kolossale spin het leven uitgejaagd, die bij mijn zoon in de gordijnen hing. Ook dat is allemaal de schuld van die maan.
Naschrift:
Naar aanleiding van enkele reacties per e-mail laat ik voor de zekerheid maar weten dat ik mijn zoon niet sla, laat staan hem het huis door sla. De ironie moet gezocht worden in: In real time, hoor je me? Het internet blijft een brak medium voor dit soort nuances. Overigens zetten ouders die hun kinderen mishandelen dat doorgaans niet op het internet. Tot slot: mijn zoon beoefent jiu jitsu, de edele kunst der zelfverdediging. Maakt u zich over hem vooral geen zorgen. En over mij ook niet.
Helden sterven niet
Waarom houdt de dood van een zangeres u zo uit uw slaap? Of is het de maan die bijna vol is? Ik denk niet dat het u past sentimenteel te worden vanwege het verscheiden van Mariska Veres. U moet onderhand wel wat kunnen hebben na al degenen die u ontvielen. Is het zo erg om dood te gaan? Nee? Nou dan! O, was Mariska Veres uw held, toen u nog een jongen was en met een stuk of 20 leeftijdgenoten een of ander obscuur internaatje in Scheveningen bewoonde? Ja, ze zag er sexy uit op een platenhoes: een suède hesje met rijgveters die haar boezem streelden. Een kop met haar nog voller dan eendagsvlieg Bojoura. Mariska had kapsones, niet? Dat zeiden de jongens althans, wanneer ze haar eens ergens hadden zien lopen. Als je meer dan 35 jaar later de filmbeelden bekijkt van toen, zie je een jong verlegen meisje staan. Iemand van Hongaars-Frans-Russische komaf: een pré-allochtoon. Latere filmbeelden tonen een gezette dame die van alles zingt, tot en met Hongaarse liederen toe. Hield u misschien van haar, omdat ze een échte muzikante was? Wat? Gaat het helemaal niet om de persoon Mariska Veres? Het jaar 1969 dan? Dat akelige jaar van de Haan, waarin u zoiets als uw jeugd verloor? Als dat het is, wordt het dan onderhand geen tijd de boel eens te vergeten? Nee? Hoezo? Omdat alles nu nog erger is? Meneer B., pardon, met uw welnemen… Helden sterven niet. Of is dat geloof u wellicht ontvallen?
Volle maan
De maan is vol om 03:13 uur. Ik kan haar zien vanuit mijn raam, ze hangt boven de stad in een gat in de bewolking, die haar probeert te verstikken in de winderige nacht. Het is 7 oktober, de zon staat in het teken Weegschaal, de maan bevindt zich er tegenover en loopt dus door Ram. Ik heb de maan in Ram in het 10e huis. Misschien verklaart dat waarom ik me momenteel goed voel, ik weet het niet, ik was nooit een serieuze astroloog, ik had alleen oog voor trends toen ik nog wel eens in een horoscoop keek. Bijvoorbeeld de loop van Saturnus door een bepaald huis, of de plaats van de Progressieve Maan. Ik keek dan niet eens naar het sterrenbeeld van de persoon. Venus en Mars interesseerden me ook al nauwelijks. Waarom ik toch altijd weer bewust ben van de volle maan, weet ik niet. Het zal waarschijnlijk een gewoonte zijn. Het beeld van de volle maan blijft me ook intrigeren, want dat ziet er altijd anders uit. Een volle maan is niet alleen rond, maar wordt ook gekleurd door de omstandigheden van het weer. Ook de intensiteit fluctueert. Misschien is dat afhankelijk van door welk sterrenbeeld zij loopt. Het kan inbeelding zijn, maar een maan die door Gemini loopt maakt me tamelijk nerveus. Mensen die de dialoog van de maan en de zee onderkennen maar voor het overige elke invloed van de maan naar het rijk der fabelen verwijzen, lijden aan een merkwaardige esoterische bloedarmoede.
De herkenning (1)
Wie de herinnering als onderwerp heeft van zijn geschriften kan niet om de herkenning heen. Herkenning kan verbazingwekkend zijn, werkelijk, het was een eigenaardige dag, de mensen waren jachtig, nu al, terwijl de maan pas over drie dagen vol in Leeuw zal schijnen. Vooral het verkeer in de supermarkt was hectisch. Het is een afgrijselijk idee dat de mensen geen benul hebben van de werking van de maan op hun gemoed. Bij de groentenafdeling trok een vrouw mijn aandacht, ik zag haar op de rug, haar heupen en billen in een perfect sluitende jeans waren een genot om naar te kijken. Ik kon het niet laten even stil te houden. Toen zij zich omdraaide, zag ik een gezicht dat ik totaal niet had verwacht. Ze was mooi lelijk, ze droeg een afschuwelijke yuppenbril en haar kapsel behoorde ook al toe aan een generatie waar ik helemaal niets van begrijp. Positief was dat ze op een juf leek, wellicht was ze een advocate in spé. Hinderlijk vond ik het dat ze aldoor met het thuisfront telefoneerde over de boodschappen, waarschijnlijk met haar vriend. De superjuf verlangde stellig naar de avond, ik zag het aan de losheid van haar heupen, maar dat doet er allemaal niet toe. Wat er toe doet is de vraag: hoe herkende ik een juf die op de rug gezien nog het meest weghad van een sexy actrice? En wat herkende ze in mij toen ze mij zo nakeek bij de kassa? Moet ik alsnog Proust gaan lezen?