Tagarchief: vakantie

Sexy woordinflatie

Posted on by

Een greep uit 4.360.000 resultaten op Google:

Het Van Abbe moet meer sexy worden. Qurius moet meer sexy worden. Tijdens het openingsdebat werd gesproken over het meer sexy maken van het onderhoudsvak. ICT moet weer sexy worden. Je moet opleiden, coachen, groeien als mens én als professioneel aantrekkelijker maken, meer sexy. Wij laten zien waarom de langdurige zorg wel sexy is. Over het algemeen boek ik alleen de vrouwelijke, de wat meer sexy opdrachten. Wanneer is iets te sexy. Sexy boeken kopen bij Selexyz. Single & Sexy is een boek dat zeker niet mag ontbreken in je strandtas! Echt sexy van Renate Dorrestein, een boek dat je echt moet lezen. Is onze maatschappij echt te sexy geworden? Twitter is sexy? Tweetbot is een nieuwe Twitter-applicatie voor de iPhone en iPod touch, met een bijzondere interface. Maar geen is zo sexy als de nieuwe Asus 1008HE. Volkswagen lanceerde de sexy New Beetle. Binnenshuis kan alles natuurlijk wel een tikje meer sexy! En van wie het wel wat meer sexy mag. De bedoeling van een galajurk is toch wel dat je er sexy uitziet. Is het nodig dat de kerk meer sexy wordt? Een lastig thema? Maak sexy reclame. Welkom op de site van een creatief, bevlogen en sexy elftal. WK-tweets Zuid-Afrika: geen sexy voetbal meer. Vrouwen die van voetbal houden zijn sexy. De krant halen met sexy projecten is daarom niet voldoende. Roken is niet meer sexy. Journalistiek is niet sexy meer. Dat was met cabaret zo, met mijn studie en met de reclame, maar van al die dingen is schrijven voor mij toch het meest sexy. En dan denk ik weer: waarom moet het sexy? Het Fries is gewoon niet sexy. Wandelen in het zand, sexy, vakantie. Kan erotiek in literatuur nog wel sexy zijn? Koken is sexy! Ik ben altijd van mening dat een merk sexy moet zijn. Duurzaam geproduceerde mode die ook nog eens hartstikke hip en sexy is. Is je merk wel sexy genoeg voor Social Media? Maar een beetje meer initiatief vinden de meeste mannen al sexy. Is ecologisch sexy? Slimme mannen zijn sexy, zo blijkt uit onderzoek naar de relatie tussen intelligentie en vruchtbaarheid. Jongens die hockey spelen zijn sexy is lid geworden van Facebook. Pizza eten kan zo sexy zijn. Saai is het nieuwe sexy. Etc. Etc.

Non-communicatieve sms’jes

Posted on by

strandstoel Zit aan een Carslberg op 10 meter van de Middellandse Zee op Cyprus. Echt genieten. Lekker weer hier.

Hier 34 graden, zeewindje, zonnebril, lekkere wijven.

Hi ik zit hier op Bali en wordt lekker gemasseerd op het strand. Ik zie overal mensen die op jou lijken.

Hallo allemaal! Het is echt fantastisch hier in Roemenië! Kosmische ervaringen, overweldigend natuurschoon, heerlijk weer – jullie horen nog van ons!

Blij dat ik niet in Nederland zit. Thailand is gewoon geweldig! Lekker weer, heerlijk snorkelen hier, de mensen zijn superaardig, ik begin me gewoonweg koloniaal te voelen, ha ha.

Wat maakt dit soort telefonische tekstberichten nou zo irritant? Waarom doen ze zo onsympathiek aan vergeleken met de ouderwetse ansichtkaart?

Ten eerste heeft dit soort sms’jes een langeneusgehalte: ik zit lekker hier in de zon, jij zit klote daar in dat regenachtige Holland. Ten tweede: wat moet je op dit soort berichten antwoorden? Je hebt de afzender immers al een prettige vakantie gewenst. Moet je dat dan wéér doen? Ten derde: het is zo gemakkelijk om een sms’je te sturen terwijl je op het strand ligt. Je hoeft dan niet naar de kiosk om een aardige ansichtkaart uit te zoeken. Je hoeft geen pen te zoeken en na te denken om wat leuks op de achterkant van de ansichtkaart te schrijven. Je hoeft niet in de rij op het postkantoor om een postzegel te kopen.

Met een ansichtkaart toon je méér dan een sms’je. Je laat iets zien van de omgeving waar je zit. Je toont dat je écht aan de mensen denkt die thuis zitten. De kaart die je stuurt is door jou aangeraakt, het is jouw handschrift en niet dat van een robot. Enzovoort. Je toont ook enig gevoel voor de juiste keuze van het communicatiemiddel waarvan je gebruik maakt. Wanneer stuur je een sms’je, wanneer een e-mail, wanneer een brief, wanneer pak je de telefoon, onder welke omstandigheden verzend je een telegram, wanneer ga je onaangekondigd in levende lijve bij iemand op bezoek?

Het volgende heb ik nog niet op mijn mobieltje ontvangen: Met diepe droefheid geven wij te kennen dat van ons is heengegaan… Maar dat zal ook nog wel gaan komen.

Vlagerig

Posted on by

hockey Ik ben geboren in een tijd waarin men het nog niet had over vlagerigheden. Men sprak van een bevlogen persoon of van vlagen wind bij hondenweer, maar niet van vlagerig weer. Nou dacht ik dat alleen populaire online weerstations zich bedienden van dat vlagerige taalgebruik, maar vandaag zag ik dat het deftige KNMI het ook al had over vlagerig weer. Was hun tekstschrijver op vakantie en zat er een werkstudent zich vlagerig uit te leven in de kunst van het copy and paste, zeg het metselwerk van het internet? Het weer was werkelijk onstuimig, zeg dat wel, de temperatuur was zeer aangenaam en toch was het niet senang toeven op dat vlagerige balkon van me. Gelukkig speelde het Nederlands dameshockeyteam een partij op de Olympische Spelen van Beijing (wij zeiden vroeger Peking) en dartelde mijn favoriete nummer 11, Maartje Goderie, over het veld. De perfecte Nederlandse hockeyspeelster is lichtblond en draagt een staartje. Het dameshockeyteam ziet er het best uit van een afstandje, bijvoorbeeld op een klein scherm op je pc. Je ziet dan van die oranje poppetjes met staartjes arabesken op kunstgras beschrijven. Volgens de commentator was de wedstrijd wat vlagerig. Zal men straks terugkijken op een nogal vlagerige zomer? Terugblikkend zou ik mijn leven ook wel vlagerig kunnen noemen. Een weekje het nieuws volgen geeft ook wel een nogal vlagerig beeld van een vlagerige wereld. Aan de basis van het leven, beste mensen, staat de wind. En daarom moeten wij God voortaan Wind noemen. Bij vlagen is hij zichtbaar, een bevlogen entiteit, werkelijk. Je moet natuurlijk geen ruzie met hem krijgen, dat begrijpt u zeker wel.

Bedelaar terug van vakantie

Posted on by

logo alfred birney Ze staat er weer, de bedelares van de supermarkt om de hoek. Ik dacht dat ze was gerepatrieerd om van haar centen te gaan leven, maar nee: ze is gewoon met vakantie geweest. Ik denk dat ze er een week of zes uit is geweest, ik vermoed richting Armenië, waar ze naar zeggen vandaan komt. Ik denk dat er weinig landen zijn waar bedelaars zich vliegreizen kunnen permitteren. De een of andere Rotterdamse politicus riep de burger al eens op om vooral geen geld aan bedelaars te geven, ze hebben immers allemaal een uitkering. Nou, van zo’n uitkering kan een doorsnee verwend stuk Hollander natuurlijk niet leven, tenzij het gaat om de voorziening in de eerste levensbehoeften. Onze bedelares, met haar lijdzame snoet, speciale sjofele outfit en dat éne Straatnieuwskrantje (ze heeft er altijd maar één, als een soort vrijbrief of vergunning), heeft de onhebbelijkheid om in de supermarkt te gaan staan. Ze hoort buiten, zoals een bedelaar betaamt, maar zij staat binnen, ook als de zon schijnt en het lekker weer is. Ze stelt zich enigszins verdekt op naast de stapel boodschappenmandjes, maar fixeert vandaar elke klant die de kassa passeert. Dat maakt haar aanwezigheid zo dominant. Ze is lang gedoogd, maar mensen beginnen allengs te mopperen. Er zijn er een hoop die geen vakantie hebben gevierd, ze leven in stille armoede, die nog stiller is dan tien jaar geleden. Stel er komen 1000 klanten per dag binnen en één op de tien geeft haar 50 eurocent. Dat is 5000 eurocent per dag. Per week van zes dagen (onze bedelares heiligt de zondag) wordt dat 300 euro = 1200 euro per maand = 12000 euro per jaar. Ik reken tien maanden, aangezien haar vakantie niet wordt doorbetaald. Daar staat tegenover dat ze geen inkomstenbelasting en ziektekostenpremies hoeft te betalen. Bedelen is niet zwaar, het is wel een kunst. Kunstenaars moeten zijn vrijgesteld van het betalen van belasting. Alle kunstenaars. Zoals in Ierland. Maar daar blijkt inmiddels de boel mis te gaan, reden waarom U2 naar Amsterdam is uitgeweken. Waar zou onze bedelares haar toevlucht nemen als zij voortaan belasting moest betalen?

Van den web ende maan

Posted on by

logo alfred birney Ik denk dat ik een beetje maanziek ben, ik verbaasde mezelf gisteren met mijn eigen onvoorspelbaarheid. Mijn veertienjarige zoon schrok zich het lazarus en wel zó dat hij aanbood me in de keuken te komen helpen. Nou wil die jongen al jarenlang bami leren maken, dus het werd eens tijd dat ie naar beneden kwam. Plus het werd tijd dat ie achter die ellendige pc vandaan kwam. Zijn MSN- YOUTUBE- en WHAT’S MORE- verslaving komt me onderhand de strot uit. Het is vakantie, maar ik zie nauwelijks leeftijdgenoten van hem op straat. Ze zitten allemaal maar achter die ellendige pc met elkaar te chatten. Zegt iemand iets onwelgevalligs, dan wordt de persoon in kwestie met één click van de muis geblokkeerd. Ik heb mijn zoon omstandig uitgelegd dat in real life mensen zo geen problemen oplossen. Dat in real life mensen altijd grilliger zijn dan jij voor mogelijk houdt. Kijk maar naar je vader. En geen discussie over what is real, hoor je me? Het scheelde niet veel of je vader had je het huis door geslagen. In real time, hoor je me? Jij gaat voortaan na elke drie kwartier een kwartier van die klote pc af, hoor je me? En jij speelt voortaan elke dag een half uur gitaar, hoor je me? Elke boerenlul kan een muis vasthouden, maar gitaarspelen is iets anders, dat moet je léren, hoor je me? En jij gaat vanaf morgen elke dag een uur de straat op, hoor je me? En zo ging ik nog een tijdje door. Zelfs een valiumpje en een ritje op de fiets brachten me niet tot bedaren. Klote maan. Het is voorbij middernacht en ik heb nóg altijd een rotbui. The moon sucks. Ik heb nergens zin in. Shit maan. Ik heb nog wel een kolossale spin het leven uitgejaagd, die bij mijn zoon in de gordijnen hing. Ook dat is allemaal de schuld van die maan.

Naschrift:

Naar aanleiding van enkele reacties per e-mail laat ik voor de zekerheid maar weten dat ik mijn zoon niet sla, laat staan hem het huis door sla. De ironie moet gezocht worden in: In real time, hoor je me? Het internet blijft een brak medium voor dit soort nuances. Overigens zetten ouders die hun kinderen mishandelen dat doorgaans niet op het internet. Tot slot: mijn zoon beoefent jiu jitsu, de edele kunst der zelfverdediging. Maakt u zich over hem vooral geen zorgen. En over mij ook niet.

Consumententest astro.com (3)

Posted on by

logo alfred birney Transits die langer duren dan een dag geven veeleer een trend aan en krijgen daarom ook meestal een vagere omschrijving mee van de astrologen die de taak hebben de tekenen aan de hemel een aardse vertaling te geven. Gisteren selecteerde astro.nl Venus transiterend door mijn 11e huis:

Werkzaam gedurende meerdere weken: In deze dagen kunt u een tentoonstelling van beeldende kunst bezoeken die een uitdaging vormt voor alles wat u tot nu toe onder schoonheid verstond. U zult geamuseerd zijn en niet geschokt: het is inderdaad een nieuwe ervaring die u opdoet. U kunt ook een concert bijwonen met muziek die totaal nieuw voor u is. Deze transit kan duiden op een lange, plezierige vakantie. Het beste is te gaan naar een plaats waar u nog nooit tevoren bent geweest: ook hier vindt u iets volkomen nieuws. Uw ervaringswereld kan verruimd worden doordat uw geliefde u op nieuwe dingen wijst. Er kan tevens iets gebeuren dat een nieuw licht op uw relatie werpt; niet iets wat u verontrust, doch wat uw inzicht verdiept.

Nou ben ik niet bepaald iemand die snel een tentoonstelling bezoekt, tenzij men een limousine laat voorrijden met een chauffeur die het juiste midden weet te houden tussen spraakzaamheid en zwijgzaamheid. Een concert met muziek die totaal nieuw voor me is lijkt me uitgesloten; dat moet dan wel van Venus komen, net als die geliefde natuurlijk. Een vakantie zit er niet in, ik heb zaken te doen. Zeg astro.nl , is een relatie met een nieuwe gitaar ook goed?

Just someone to keep my house clean

Posted on by

hat logo meneer b Ik werd de hele ochtend nogal nadrukkelijk in mijn dromen vergezeld door de secretaresse van een collega schrijver, die ik op een of andere conferentie ontmoette. Bijzonder mens, uiterlijk kindvrouw, innerlijk iets anders, al zou ik niet weten wat. De armbanden en overige sieraden die ze op het nachtkastje naast mijn bed had achtergelaten, vertelden weinig. Zelfs niet over ons samenzijn. Ze was tegen me aangekropen, zoals wolven doen, we sliepen goed. Buitendrooms ging mijn gsm steeds af. Ik nam één keer op om me laten vertellen dat de stichting thuishulp iemand anders zou sturen, omdat de amechtige Indiase dame van verleden week op vakantie was. De andere keren liet ik de telefoon onbeantwoord. De invalster was een Hindoestaanse Surinaamse, van wie aanmerkelijk meer energie uitging dan die van verleden week. Ze wist van werken, ik voelde me ietwat opgelaten bij mijn lectuur van Kawabata op mijn zonnig balkon. Ik heb haar een pauze gegeven en Javaanse koffie voor haar gezet. Ze zei dat ze blij was dat ik niet aldoor met allerlei bevelen achter haar aanzat. Ze had een dergelijke ervaring gehad bij een Turkse dame, die haar geen minuut rust gunde, geen koffie, water, niks. De vrouw wil graag vast op de donderdag bij me blijven. Ik heb toegezegd het te zullen regelen. Waarmee mijn hoop op een Poolse natuurlijk meteen is vervlogen. De populariteit van Poolse arbeidskrachten is momenteel zo groot in Europa, dat hun werksters – tegenwoordig interieurverzorgers genoemd – inmiddels de vorstenhoven wel gehaald zullen hebben.

Achter rode gordijnen (2)

Posted on by

hat logo meneer b Het is vroeg in de ochtend, al zou ik zeggen diep in de nacht, van vrijdag op zaterdag. Ik heb mijn tijd weer eens verkwanseld aan een volledige herinstallatie van mijn computersysteem. Reden: terug naar het hoogstnoodzakelijke. Ik wens één browser. Zoals ik één e-mailadres wens. Eén vrouw. Ik ben gek op laptops, dol op het internet, maar diep van binnen blijf ik die ouderwetse schrijver die aan een schrijfmachine genoeg heeft. Het internet biedt te veel verstrooiing, afleiding, ik heb in zeven jaar meer dan 30 websites gehad, waaraan ik eindeloos sleutelde. Mijn laatste was een weblog, dat nu goddank ter ziele gaat: mijn broers creditcard is geblokkeerd en hij kan zijn account, waaraan ik gekoppeld ben, niet meer betalen. Mijn creditcard is wel valide, maar ik voel me inmiddels te ver verheven boven het alledaagse gezwam van die enorme schare bloggers. Belangrijker: je mist de vrijheid van het schrijven in het verborgene. Natuurlijk ben je kwetsbaar in je boeken, maar alleen het kaft al biedt veiligheid. Kent mijn roodharige overbuurvrouw enige veiligheid als ze ’s nachts de straat opgaat? Ik had net geconcludeerd dat ze wel op vakantie zou zijn gegaan, totdat ik haar thuis zag komen om kwart voor drie. Dat is veel later dan de cafés sluiten. Misschien bezoekt ze met een vriendin ergens een tippelzone, waar het leven hard is, smerig, liefdeloos, rauw, gevaarlijk. Waar ze moet vechten voor haar bestaan. Waar ze leert de man te haten. Geen fabrieksarbeider heeft de lopende band lief.

Telefoonstem

Posted on by

hat logo meneer b Wekenlang geen enkele afspraak en dan drie op één dag. Dat is werkelijk niets voor mij. Ik zei tegen het antwoordapparaat van mijn mondhygiëniste dat ik de afspraak wilde verzetten. Ik zie haar trouwens toch liever wanneer ik me wat beter voel. Tegen de avond belde haar zus me terug. De mondhygiëniste viert vakantie op Curaçao en zij neemt de administratie waar. Er ontwikkelde zich een geanimeerd gesprek tussen mij en de zus, het kreeg een zweem van flirt mee. Ik zei dat wanneer het pijn deed ik de aanvechting kreeg de mondhygiëniste even vast te pakken. Ze zei dat ik dat wel bij haar mag doen als ik haar als assistente krijg. Misschien vielen we op elkaar stem. Ik moest denken aan de held uit ‘The catcher in the rye’. Hij ontvlucht de school en in de trein komt een oudere vrouw bij hem zitten. Ze blijkt de moeder van een jaargenoot, maar dat doet er nu niet toe. Hij valt op haar telefoonstem. Ik denk dat dit één van de weinige boeken is die ik ooit zal herlezen. Ik las eens dat de persschuwheid van de schrijver Salinger zó ver ging dat hij een tunnel van zijn huis naar zijn prieel liet graven. Doet me denken aan de eerste zin uit ‘Het hol’ van Kafka, het laatste verhaal uit Querido’s uitgave van zijn Verzameld Werk: ‘Ik heb het hol gegraven en het lijkt goed gelukt.’ De laatste zinsnede is het mooist: ‘- maar alles bleef zoals het was.’

Vakantie in galgenland

Posted on by

logo alfred birney Het is weer lente als ik me niet vergis. Het weer valt tegen, automobilisten rijden chagrijnig door rood en besproeien en passant een rijtje passagiers onder een abri, er staan files voor de reisbureaus, websites van zonaanbieders gaan plat door te hoge bezoekersaantallen en het KNMI krijgt nog net geen bommeldingen binnen. Maar wat niet is, kan nog komen. Behalve de zon dan, laten we die maar even vergeten.
Of Chinezen op de weerkaart kijken voor ze een vakantie boeken naar Holland denk ik niet, aangezien de Chinees van een blanke huid houdt en wijselijk het zonlicht mijdt. Voor arabieren worden speciaal regenvakanties georganiseerd, dus die zitten in elk geval goed bij ons. Geen idee wat Chinezen hier zouden moeten komen zoeken, of ze bijvoorbeeld van Van Gogh houden, zoals de Japanners, met wie ze momenteel zo’n ruzie maken vanwege de verdraaiing van de geschiedenis in de Japanse schoolboeken, terwijl ze zelf momenteel de Tibetanen onder de zoden walsen terwijl Bush & Co toevallig de andere kant op kijken.
Maar daar wou ik het niet over hebben. Feit is dat het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, kortweg het NBTC, een toename verwacht van Chinese toeristen. China is booming, snelwegen worden met een noodgang aangelegd, autofabrieken draaien op volle toeren en reeds nu al verveelt de Chinees zich zo, dat het vliegtuig naar Holland lonkt. Tulpen, rosse buurten, patat met mayo, weet ik het.
Chinezen zitten niet alleen in China en Taiwan maar ook in Singapore. Verleden jaar kwam er eentje naast me in het vliegtuig zitten toen ik van Jakarta via Singapore terug moest naar Amsterdam, pardon eh… Den Haag. Nou, die man bekijkt me zo’n beetje van opzij, ik bekijk hem zo’n beetje van opzij, hij mij weer, u weet wel hoe dat gaat, en toen vroeg hij me waar ik vandaan kwam.
‘Holland,’ zei ik.
‘Ah, Holland! Is het mooi in Holland? Ik wil graag eens met vakantie naar Holland. Hoe is het leven in Holland?’
Om een lang verhaal kort te maken: ik vertelde hem van alles over Holland, dus ook over het geweld op straat, zelfs jegens toeristen, die in Amsterdam worden bestolen alsof het om seriewerk gaat.
‘O, dus bij jullie worden dagelijks een hoop criminelen opgehangen zeker? Bij ons maar drie per dag!’
‘Welnee, ze krijgen hooguit een taakstraf.’
‘Een taakstraf? Wat is een taakstraf?’
‘O, dan moeten ze 40 uur bussen wassen of zo.’
‘Wat zegt u? Bussen wassen? Niet de galg? Wáárom niet de galg?’
Ik heb het die man niet kunnen uitleggen. Daarvoor duurde de vlucht te kort. Toen de man uitstapte zei hij dat hij toch maar liever vakantie ging vieren in een land waar de doodstraf nog bestaat. Amerika dus. Dit is geen hint voor de EU overigens.

Haagsche Courant, vrijdag 15 april 2005