Wekenlang geen enkele afspraak en dan drie op één dag. Dat is werkelijk niets voor mij. Ik zei tegen het antwoordapparaat van mijn mondhygiëniste dat ik de afspraak wilde verzetten. Ik zie haar trouwens toch liever wanneer ik me wat beter voel. Tegen de avond belde haar zus me terug. De mondhygiëniste viert vakantie op Curaçao en zij neemt de administratie waar. Er ontwikkelde zich een geanimeerd gesprek tussen mij en de zus, het kreeg een zweem van flirt mee. Ik zei dat wanneer het pijn deed ik de aanvechting kreeg de mondhygiëniste even vast te pakken. Ze zei dat ik dat wel bij haar mag doen als ik haar als assistente krijg. Misschien vielen we op elkaar stem. Ik moest denken aan de held uit ‘The catcher in the rye’. Hij ontvlucht de school en in de trein komt een oudere vrouw bij hem zitten. Ze blijkt de moeder van een jaargenoot, maar dat doet er nu niet toe. Hij valt op haar telefoonstem. Ik denk dat dit één van de weinige boeken is die ik ooit zal herlezen. Ik las eens dat de persschuwheid van de schrijver Salinger zó ver ging dat hij een tunnel van zijn huis naar zijn prieel liet graven. Doet me denken aan de eerste zin uit ‘Het hol’ van Kafka, het laatste verhaal uit Querido’s uitgave van zijn Verzameld Werk: ‘Ik heb het hol gegraven en het lijkt goed gelukt.’ De laatste zinsnede is het mooist: ‘- maar alles bleef zoals het was.’