Thee
Vandaag stuurde ik mijn zoon tot tweemaal toe terug voor een pakje thee. Hij kwam eerst thuis van de supermarkt met een doosje theezakjes in piramideformaat. Terecht had hij op mijn aanwijzingen niet gekozen voor een doosje theezakjes met die touwtjes eraan, die doen denken aan ziekmakende tampons die jonge vrouwen bij hun maandelijkse stonden kunnen gebruiken. Mijn zoon had dus opgelet, maar zich laten bedriegen door de afbeeldingen van minuscule piramides, die het theedrinken hier te lande kennelijk op een hoger niveau moeten brengen. Ik was zeer ontstemd, vooral omdat het supermarktpersoneel hem met verbazing had aangestaard toen hij om zoiets als ‘losse thee’ had gevraagd. Het is werkelijk afgrijselijk te moeten constateren dat supermarktpersoneel niet eens meer weet wat thee is. Meent het dat theezakjes aan bomen groeien? Ik stuurde mijn zoon naar de Turkse kruidenier. Maar de Turkse winkelier nam de boodschap wel erg letterlijk. Kruizemuntthee was het denkelijk, dat voor een euro slap op de bodem van een plastic tasje lag te verwelken. Ik ontstak in woede, wat stellig niet bevorderlijk is voor mijn hart, en stuurde mijn zoon weer terug. Voor een Pakje Thee. Hij kwam terug met Oranje Pecco, niet direct mijn smaak, maar het is althans een Pakje Thee. Ik toonde mijn zoon hoe ik mijn thee voor één persoon zet, namelijk met een thee-ei. Barbaars natuurlijk vergeleken met het ceremoniële theedrinken in Duizend kraanvogels van Yasunari Kawabata, om maar iets te noemen. Helaas een saai boek, als ik het me goed herinner.
