Toedichten
Ik ben er nog niet achter of ik moe ben van het schrijven of van de wansmaak en blindheid in literaire kringen. Wellicht van het laatste. Er zijn voorbeelden van schrijvers met extreme reacties. Italo Svevo werd in de weg gezeten door Gabriele d’Annunzio en legde voor liefst 25 jaar de pen neer, waarin hij tevens aan geen enkele literaire activiteit deelnam. Zijn grootheid kwam postuum aan het licht. Ik heb zo-even mijn boekenkast doorzocht naar een roman van Italo Svevo. Ik weet zeker dat ik minstens één boek van hem heb, maar misschien heeft iemand het meegenomen. Alice misschien? Ze las niet veel, om niet te zeggen weinig, maar als ze eens iets las, dan was het altijd iets uit Latijnse hoek: Braziliaans, Italiaans, Spaans en zo meer. Ze viel ook op Latino’s. Ze wees me eens op het strand van Zakynthos een jongen met een fraai uiterlijk en een nogal onbenullig hoofd. Hier, op het plein, tijdens een of ander festival, wees ze me een rondkuierend Italiaans type met de uitstraling van een type leeghoofd dat zijn complete persoonlijkheid aan een ijdelheid ophangt die elke redelijke basis mist. Ik zag toen nog niet, of was er nog niet van overtuigd, dat in de narcis Alice zelf een gigantische leegte huisde. Ik zou dat moeten hebben kunnen aflezen aan haar fotografie. Maar het toedichten van allerlei verborgen talenten en bijzondere eigenschappen bij een ander behoort tot een der grootste zwaktes van de echte creatieve geest.
