Toeti
Professor Toeti H. (filosofie) was een van mijn gastvrouwen op mijn Indonesia-Tour. Mijn laatste dag bracht ik door in een van haar buitenhuizen met uitzicht op de Gunung Salak, een kalmerende berg even buiten Jakarta. Jammer dat ik terug moest, niet alleen vanwege Salak, ook vanwege Toeti. Geweldige vrouw, wandelt als een boeddha het leven door. Dat dankt ze aan een aanminnige vorm van verstrooidheid, die hopelijk virale kenmerken bevat. Ze was net even in Nederland om er de uitreiking van de Prins Claus Award bij te wonen en probeerde een afspraakje met me te maken. Ze koos mijn 06-nummer zonder nul en kreeg een UFO aan de lijn. Van de weeromstuit liet ze haar secretaresse uit Jakarta bellen en die gaf mij de naam van een Haags hotel met het telefoonnummer van een Amsterdams hotel door. Ik was niet alert door een griep, in Amsterdam dachten ze dat ik van Al-Qaeda was, etc. Intussen woonde Toeti de prijsuitreiking bij. Er wachtte een diner met de koningin, maar Toeti dacht een afspraak met mij te hebben in haar hotel in Kijkduin en smeerde hem. ‘Zo, dus ik ben belangrijker dan de koningin?’ wilde ik later weten. ‘Nou’, zei ze, ‘in de Ridderzaal waren ze begonnen met het serveren van hapjes, maar de loempiaatjes kwamen pas toen de taxi al was komen voorrijden!’ En dan: geen schrijver in Kijkduin te bekennen! Toeti reist blijmoedig naar restaurant Fat Kee. Een dag later, vlak voor haar vertrek, smikkelen we er samen van de eend en de bamisoep. Het leven… Beetje slaapwandelen en lekker eten. De rest is flauwekul.
Haagsche Courant, vrijdag 13 december 2002
