Uit schroot zijt gij geboren en tot schroot zult gij wederkeren
Elk mens heeft nu en dan het gevoel nodig node gemist te worden. Door een geliefde, een familielid, vriend, slager, hond, werkgever of wie dan ook. Maar het moet niet te gek worden, anders moet je op zoek naar een schuilplaats waar je even alleen kunt zijn. De wc is populair wat dat betreft in grote gezinnen. Voor een hartpatiënt zou het stellig gezond zijn je thuishulp te missen. Ik zal ongetwijfeld ongezond zijn, ik mis mijn thuishulp namelijk geen moment, zelfs die laatste sexy blonde niet. Het thuishulpbureau mist mij echter wel, en hoe. Afgelopen vrijdag werd ik telefonisch doorgezaagd over wat het CIZ (Centrum indicatiestelling zorg) me twee dagen eerder, op woensdag, telefonisch allemaal wijs had geprobeerd te maken. Er heerst immers een koude oorlog tussen het CIZ en de stichtingen die thuiszorg verlenen. Dat wordt ontkend, maar intussen heeft de overheid het uiteindelijke beslissingsrecht naar de Gemeente doorgeschoven. Wat de Gemeente nou precies is, weten maar weinigen. Mijn geval is er thans voorgelegd, aangezien het CIZ er niet van overtuigd was of ik nog wel thuiszorg nodig had. Nou weet ik dat eerlijk gezegd ook niet. Een vakkundige hulp heeft bij mij nooit op de stoep gestaan, ik stofzuig ze er allemaal uit en de meiden doen niets anders dan smokkelen met tijd, hun mannen sms-en en koffie zuipen. Waarom poetsen ze mijn racefiets niet gewoon? Die staat toch niet voor niets in de keuken? Gisteren ben ik tot driemaal toe door drie verschillende personen van het thuishulpbureau gebeld. Er heerst verwarring rond mijn persoon. I am a VIP. Thuiszorg heeft mij nodig. Ik ben handelswaar. Nu nog wel. Over een jaar of tien ben ik schroot en zal ik aldoor worden gebeld door robots, al wil ik nog zo graag lekker blijven liggen.
