Vlisch
Toen Ellie tien jaar terug Frank ten huwelijk vroeg, kreeg ze een brommend ‘ja, mits’ te horen: ‘Ik trouw met je als je 15 kilo afvalt.’ ‘Dan kan ie lang wachten,’ gniffelde Ellie tegen me en deed zich vervolgens te goed aan een kilo noga. Het was in de tuin van een vakantiehuisje ergens in Drenthe, hoogzomer.
Vijf jaar later zag ik Ellie op het strand. Ze was de helft van het vereiste gewicht afgevallen, een wijs mens neemt immers de tijd. Waar hing Frank eigenlijk uit? Ellie wees naar de zee. Ik tuurde het water af en zag opeens een hulk gelijk Moby Dick uit de golven oprijzen. ‘Kijk, daar is-ie!’ riep ik. ‘Ja,’ zong Ellie fluisterend: ‘Frank…’ Ze zei dat ze zó veel van hem hield, van háár Frank, die enorme bink die druipend van het zoute water op ons toe kwam lopen. Ik bedacht dat als Ellie werkelijk die 15 kilo zou halen, zij misschien nog onder de liefde van haar leven geplet zou worden.
Vóór mij ligt thans de uitnodiging voor hun huwelijk. Na de voltrekking – wat een woord, lijkt wel een straf – zal een warme lunch geserveerd worden. Ben ik als nachtschrijver mooi klaar mee, want andermans lunch is mijn ontbijt. De genodigden wordt gevraagd of men aan de ceremoniemeester wil doorgeven of men vis, vlees dan wel vegetarisch wenst te eten. Daar heb ik niet op geantwoord. Met het beeld op mijn netvlies van een uit de zee oprijzende walvis, de verliefde blik van een struise meermin op het zand en een spoor van zeewier tussen de twee in, mag het wat mij betreft vlisch zijn. Het ultieme huwelijk, zou ik zeggen.
Haagsche Courant, vrijdag 24 mei 2002
