Wat is nou eigenlijk wereldnieuws
Ik was voor het laatst in Jakarta in 2004, oktober, vlak na de bomaanslag op de Australische ambassade, voor de promotie van een vertaling van één van mijn romans. Ik bleef er ruim tien dagen en heb er al die tijd ontzettend gehoest. Die hoest had ik waarschijnlijk opgelopen vlak voor mijn vertrek of in het vliegtuig en zou niet overgaan gedurende mijn hele tournee. De hoest sloopte me zo, dat ik het leukste van de reis, een conferentie op Bali, liet schieten en ijlings huiswaarts keerde. Achteraf gezien had ik hoogstwaarschijnlijk al zo’n last van een dichtgeslibde kransslagader, dat ik van geluk mag spreken dat ik op Java geen hartinfarct kreeg. Maar toen, in Jakarta, gaf ik het verkeer de schuld van mijn hoest. Mijn hotel lag midden in de stad, die maar vier, vijf uur slaapt. Een bevriende boekhandelaar vond mijn hoest zo erg dat hij me in huis nam in Jakarta Zuid, zeg het Wassenaar in die enorme asfalt jungle. De rit van het centrum naar zijn huis duurde ’s nachts, met weinig verkeer op de weg, ongeveer een half uur met de auto. Kruissnelheid: 100 kilometer per uur. In de ochtend rond 11 uur duurde de rit twee uur, maar in de middag kon het oplopen tot drie, zelfs vier uur. Zo erg waren de verkeersopstoppingen in Jakarta. Toen we eens een dagje naar Bogor wilden, kostte het ons op een zondagochtend twee uur om de stad uit te komen, en dan zaten we al aan de rand! Om kort te gaan: de files in Nederland, waar dan ook, zijn niets maar dan ook niets vergeleken met die in Jakarta, en toch klaagt mijn zoon nu al over de stank van auto’s. Geen ambulance of politiewagen die in Jakarta door die files heen kan komen. Het was afgrijselijk, terwijl ik me er twee jaar eerder toch enorm geamuseerd had. Maar goed, toen hoestte ik niet zo. Wat dacht je van de volgende cijfers, alleen al voor Jakarta… ruim 2,5 miljoen privé auto’s, 3,8 miljoen motorfietsen (veelal brommers) plus een kwart miljoen openbare bussen, bemo’s en overige typische Indonesische voertuigen. Nu, tweeëneenhalf jaar later, lees ik op de website van Al Jazeera dat Indonesië overweegt een halt toe te roepen aan de productie van nieuwe auto’s. Okay, het is spelen met de gedachte, niets is concreet, maar het onderwerp is oneindig belangrijker dan, zeg, PSV of de overname van de ABN/AMRO door Barclays.
