Ze wil groot zijn
Ik had vandaag een goede dag, ofschoon ik moeizaam de slaap had kunnen vatten en door mijn zoon moest worden gewekt. Hij maakte gerucht rond kwart over twee. Wekken doet hij mij nooit, en ik hem nooit. Wij halen elkaar en passant uit slaap. Mijn zoon is de afgelopen maanden zo’n beetje de enige die ik zie. Hij komt hier elke woensdag en is er doorgaans van vrijdag tot halverwege de zondag. Een zeer prettig persoon om bij je te hebben. Voordat hij om half zes naar de sportschool vertrok, om daarna terug naar zijn moeder te gaan, aten we een pizza op de hoek bij de brug. Ik zag in een flits een jonge dame op een fiets over de stoep voorbijkomen en wist meteen dat het Naomi was, al zag ik haar op de rug en leek ze veel ouder dan ze in werkelijkheid is. Haar in een knotje samengebonden. Het geweken zonlicht en de regen hebben haar haar inmiddels donkerblond gekleurd. Ze had een vriendinnetje achterop, dat ze thuisbracht. Toen ze terugfietste, reed ze op straat. Ik kon haar beter zien. Ze zat fraai recht op de fiets, moest lijf en benen helemaal rekken en strekken toen ze de brug opreed. Zou die fiets van haar moeder zijn? Ik zei tegen mijn zoon dat ze groot geworden was. Hij zei dat het maar zo leek, omdat ze op die grote fiets zat. Hij zit bij haar op school. Hij ziet haar nooit. Hij spreekt nooit over haar.
