Alfred Birney, schrijver


Alfred Birney is een telg uit een roemruchtige plantersfamilie: De Birnies; een Indische familie uit Deventer. Zijn vader was afkomstig uit Surabaya en had Nederlandse, Oost-Javaanse, Chinese en Schotse wortels, vandaar de Angelsaksische achternaam. Zijn moeder was een Nederlandse. Veelvuldig terugkerende thema’s in zijn literaire werk zijn vervreemding van familie, voortdurend raadselen in verband hiermee oplossen en het onvermogen tot identificatie met moederland of vaderland. Hij publiceerde romans, novellen, verhalen, columns, essays, kritieken, toneelteksten, journalistiek werk en didactisch materiaal over gitaarmuziek. De stijl in zijn romans, novellen en verhalen is associatief, belevend, vertellend, dromerig en subtiel, maar in zijn columns, essays en kritieken is de schrijver veel harder, hilarisch, sarcastisch, ironisch en humoristisch – alles komt samen in zijn bestseller De tolk van Java. De roman verscheen op 1 maart 2016 en werd de literaire sensatie van 2017. Het haalde de longlist van de Vlaamse Fintro Literatuurprijs, is bekroond met de Henriëtte Roland Holst-prijs 2017 en won de Libris Literatuur Prijs 2017.


Covers

Semarang Widya Mitra Fak Sastra 


Een optreden voor studenten met een panel, onder wie Widjajanti Dharmowijono

Roman en verhalenbundel

Alfred Birney De tolk van Java – Winnaar Libris Literatuur Prijs 2017 Singel Uitgeverijen | De Geus 1e druk gebonden maart 2016 14e druk speciale prijs: € 17,50 Aantal bladzijdes: 540 Bestellen

Voor een Helmondse schoenmakersdochter, een Indische voormalige oorlogstolk en hun zoon bestaat er geen heden. Alleen een belast verleden. De zoon achtervolgt zijn ouders met vragen over de oorlog in Nederlands-Indië die doorwoedt in het gezin. Hun verhalen zijn spannend, hilarisch, gruwelijk, niet te bevatten, rauw, maar niet zonder humor. De literaire sensatie van 2017!

Alfred Birney De fenomenale meerval en andere verhalen Singel Uitgeverijen | De Geus Hardcover 1e druk 20-02-2018 € 21,99 Bladzijdes: 282 Bestellen…

In ruim dertig jaar schrijverschap onthaalde Alfred Birney, winnaar van de Libris Literatuur Prijs 2017, zijn lezers op tientallen prachtige verhalen. Een selectie van de meest fascinerende zijn deels herzien en bijeengebracht in deze bundel. De geheimzinnige meerval duikt in een groot aantal vertellingen op en symboliseert het verlangen naar liefde en het raadsel van de onbereikbare vrouw. Een andere inspiratiebron is het Indische verleden, dat onlosmakelijk verbonden is met het leven van de auteur.

Dit boek toont het bijzondere talent van deze auteur, dat tot uitdrukking komt in een waaier van vormen: korte, droomachtige sequenties, dagboekige overpeinzingen, vermakelijke anekdotiek of lange, suggestieve verhalen. – HP/De Tijd

Birney is zonder meer een groot stilist. De fenomenale meerval bewijst het met terugwerkende kracht: Alfred Birney is een schrijver van formaat. – Telegraaf

Mooie, sensuele verhalen – Margriet

‘Prachtige verhalenbundel.’ – Alles over Boeken en Schrijvers

‘Birney plaatst herkenbare elementen in een niet-herkenbare wereld óf gebruikt een herkenbare wereld om te shockeren. Dát maakt zijn bundel écht krachtig. De fenomenale meerval is een pareltje om te lezen.’ – Chicklit

‘Met de fenomenale meerval en andere verhalen toont Birney definitief zijn veelzijdigheid als schrijver.’ – Hebban

‘Wellicht zullen velen Alfred Birney (1951) alleen kennen van zijn roman De tolk van Java, waarvoor hij zowel de Libris Literatuur Prijs als de Hen­riëtte Roland Holst-prijs won. En dat zou jammer zijn, want Birney heeft veel meer prachtige literatuur geschreven. In De fenomenale meerval zijn achttien verhalen gebundeld waarvan zeventien uit de periode 1984-2009.’ – Nederlands Dagblad

De Fenomenale meerval is geschreven door een fenomenale auteur.’ – Leeskost

Bahasa Indonesia dua novel

Elk blok kan gebruik maken van deze uitlijningen. Het insluitingsblok heeft deze ook en is standaard al responsive:

Untuk pembaca Indonesia, Lalu Ada Burung memperingatkan kita, betapa pentingnya menggali akar. –Jacob Sumardjo – Pikiran Rakyat

Novel ini menyejajarkan Birney dengan penulis transnasional lainnya seperti Salman Rushdie, yang menggambarkan India dari kediamannya di Inggris, atau Amy Tan, yang melukiskan Cina dengan warna Amerika. – Tempo magazine

Wat een geweldige schrijver.’

Adriaan van Dis

👋

‘Zo’n meesterwerk. Lees dit bloody boek’ zei Adriaan van Dis tijdens DWDD over de roman De tolk van Java van de Haags-Indische schrijver Alfred Birney. Inmiddels is het boek de winnaar van de Libris literatuurprijs. Birney vertelt het verhaal van zijn vader, die tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd vocht voor het Nederlandse leger. Vanavond – 19 april 2017 om 20:30 – 22:00 – gaat hij in gesprek met Hans Goedkoop. Die reconstrueerde het verhaal van zijn Indische grootvader kolonel Van Langen, die leiding gaf aan een operatie tegen de Indonesische opstandelingen, en in Nederland verdween in het gat van de geschiedenis. Paul van der Gaag (VPRO O.V.T.) leidt het gesprek. Een avond over de oorlog in Indië en wat die deed met de latere generaties in Nederland.




Alfred Birney eventjes terug als columnist

alfred birney

In de Volkskrant valt Alfred Birney deze week in als columnist voor Aaf Brandt Corstius, die met vakantie is. Zijn columns verschijnen op maandag 30 juli, woensdag 1 en vrijdag 3 augustus. De eerste luidt Sirenen en is, in elk geval voor abonnees, hier te lezen. De tweede heeft als titel Kreeft en staat hier. De derde luidt Een kikker op balkon, door de redactie hertitled naar Kikker en is hier te lezen. De originele titels vind je alleen in de papieren krant. De webversies krijgen steeds een lead van de webredactie. Birney was columnist voor de, ter ziele gegane, Haagsche Courant van 2002 tot 2005. Sporadisch verschenen columns van hem in allerlei magazines. Hier is een volledige lijst van zijn publicaties.

Tanpa wajah

Satu-satunya kenanganku akan nenekku adalah makamnya. Satu-satunya kenangan ayahku akan neneknya adalah pemakamannya. Aku tidak tahu apa yang diturunkan nenekku kepadaku. Ayahku tidak tahu apa yang diturunkan neneknya kepadanya, tidak bisa lagi menanyakannya ketika aku bertanya.

Mungkin aku mewarisi suasana hati nenekku yang berubah-ubah. Ayahku berkisah bahwa ibunya sering berganti suasana hati. Ia menulis hal itu kepada seseorang dalam surat yang kemudian aku baca tembusannya. Zaman sekarang pergantian suasana hati dinamakan: kepekaan terhadap suasana. Suasana dikenal ada tiga: tertekan, takut, melankolis. Dari ketiga suasana, melankolis mungkin yang paling indah. Rindu kepada kampung halaman tapi lebih sedih. Mungkin nenekku merindukan negeri yang tidak dikenalnya, negeri ibunya: Tiongkok. Kerinduan yang ditularkan kepadanya oleh ibunya, yang berasal dari sana. Atau yang diwarisi dari neneknya, yang mungkin juga tidak dikenalnya.

Ayahku bercerita bahwa neneknya masih mempunyai kaki-kaki kecil yang diikat. Dengan demikian sebagai perempuan Cina ia telah memenuhi gambaran ideal seorang wanita Cina cantik. Nenek buyutku datang ke Hindia Belanda dari Kanton, kemungkinan besar bersama sebagian keluarganya, karena dalam cerita-cerita ayahku bermunculan paman-paman dan bibi-bibi Cina. Kapan ia datang ke Hindia Belanda, aku tidak tahu. Kelihatannya ia lahir sesudah 1860, ketika perbudakan di Hindia Belanda dilarang dan terjadi kekurangan buruh.

Seperti halnya orang Belanda mencari buruh dari negara-negara sekitar Laut Tengah pada tahun enam puluhan abad yang lalu, begitu juga yang mereka lakukan di pantai-pantai Tiongkok seratus tahun sebelumnya. Dan seperti banyak buruh dari Laut Tengah yang bermukim untuk selamanya di Negeri Belanda, begitu juga yang dilakukan para pendatang di Hindia Belanda. Mereka datang dalam perahu-perahu reyot, dan orang menamakannya ‘koelie’. Aku tidak tahu nama nenek buyutku. Mungkin ia memakai Nio dalam namanya: perempuan.

Ayahku berusia kira-kira empat tahun ketika neneknya meninggal. Tubuh neneknya pasti kecil, tapi dalam ingatan cucunya peti matinya besar dan dibuat dari kayu jati dan berat. Di bawah pimpinan ibunya, orang membuat masakan Cina dan mempersembahkannya kepada para dewa. Ayahku, dua kakak laki-laki dan dua kakak perempuan dilumuri kapur di belakang telinga. Garis-garis kapur itu harus melindungi mereka terhadap roh-roh jahat selama upacara pemakaman.

(meer…)

Without a face

My only memory of my grandmother is the one of her grave. My father’s only memory of his grandmother is the one of her funeral. I don’t know what I received from my grandmother by way of heredity. My father doesn’t know what he received from his grandmother, and couldn’t ask her anymore by the time I asked him about it.

Maybe I inherited my grandmother’s moods. My father recalled his mother was moody. He wrote this once in a letter to somebody, a carbon copy of which I later read. Nowadays moodiness is called: sensitivity to moods. Moods are subdivided into depressions, fears, and melancholy. Melancholy is probably the finest among these three moods. Homesickness in a minor key. Maybe my grandmother was homesick for a country she didn’t know, her mother’s country: China. Homesickness handed down from her mother, who was from there. Or inherited from her grandmother, whom she in turn perhaps also hadn’t known.

My father recalled that his grandmother still had those little bound feet. As a Chinese woman she had thus complied with the old Chinese ideal of beauty. My great-grandmother came to the Dutch East Indies from Canton a long time ago, probably with part of her family, because Chinese uncles and aunts wandered around in the stories my father told. Exactly when she came to the Dutch East Indies, I don’t know. She would have been born after 1860, when slavery in the Dutch East Indies was abolished and the Indies had to struggle with a lack of personnel.

The Dutch went to the Mediterranean to scour up guest workers during the sixties of the last century, as they did on the Chinese coasts back then, 100 years earlier. Many guest workers settled in Holland for good, as they did in the Dutch East Indies. There they arrived in rickety little boats, and they were called koelies. I don’t know what she was called, my great-grandmother. She may have had Nio in her name: girl.

My father was about four years old when he lost his grandmother. She must have been slight of build, but in his memory her coffin was big and made of djati-wood and heavy to lift. Under his mother’s supervision, Chinese dishes were prepared and offered to the gods. My father, his two brothers, and two sisters got chalk smeared behind their ears. Those chalk smudges were to protect them from evil spirits at the funeral service.

(meer…)

Hallo

 

Hallo, ik ben een meerval en zwem rond in een paar boeken van deze geheimzinnige schrijver. Ik weet zelf niet precies welke boektitels dat zijn, want ik kan niet lezen. Eerlijk gezegd vreet ik de boeken van Alfred Birney liever gewoon op, snapt u wel?